God Save The Queen!

Η αλήθεια είναι οτι ήθελα να γράψω αυτό το άρθρο για να παρουσιάσω ταινίες που μου αρέσουν! Πιο συγκεκριμένα θέλω να παρουσιάσω αγγλικές ταινίες που μου αρέσουν. Γιατι έχω καταλήξει οτι οι ταινίες που ειναι γυρισμένες στην Μεγάλη Βρετανία ή αυτές με Άγγλους ηθοποιούς ή ακόμα ακόμα ταινιες που υπάρχει μόνο η αγγλική προφορά, με συναρπαζουν.  Τι είναι αυτό που μου αρέσει? Προφανώς μ'αρέσει το αγγλικό accent. Κατι στον τόσο στημένο και καθωσπρέπει λόγο τους ή στην προσεγμένη και "γραβατωμένη" συμπεριφορά τους με κάνει να αισθάνομαι πιο οικεία σε σχέση με την απρόσεκτη συμπεριφορά και τον χύμα λόγο των Αμερικάνων.  

Γιατί προτιμώ να βλέπω και να ακούω χαρακτήρες όπως αυτοί στο "Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς" ή στο "Κορίτσια ημερολογίου" που είναι έξυπνοι, αστείοι, διανοούμενοι (ή τουλάχιστον θέλουν να γίνουν), φιλικοί, καθωσπρέπει, σικ και που παρ' όλα τα "bloody, fucking, bugger" καμία σχέση δεν έχουν με τους χαρακτήρες των περισσότερων Αμερικάνικων κωμωδιών-παρωδιών και τα "Υο mama.., oh men... και what the fuck..."!  

Γεγονός είναι οτι εδώ στην Ελλάδα υπάρχει μια πάγεια άποψη οτι το αγγλικό χιούμορ ειναι κρύο! Επιτρέψτε μου να διαφωνίσω καθετα! Διοτι το αγγλικο χιούμορ είναι ένας καυστικός και πνευμματώδης αστεισμός που σκοπό έχει άλλοτε τον αυτοσαρκασμό, άλλοτε τον σαρκασμό ενός άλλο προσώπου αλλά που είναι πάντα "to the point" και φυσικά πάντα μα πάντα με το γάντι! 

Όπως για παράδειγμα ταινίες όπως το  καταπληκτικό "Τέσσερις Γάμοι και μια Κηδεία" ή το "Ένας θάνατος σε μια κηδεία" δεν θα μπορούσαν ποτέ να αποδοθούν τόσο καλά αν ήταν στην Αμερική. Γιατί το  τόσο άρτια συγκαλημμένο από έξυπνο χιούμορ θέμα το θανάτου, που ακουμπάει τα όρια του ταμπού, βγάζει γέλιο μέσα από την σοβαρότητα και όχι από την γελειότητα. Δεν είναι τυχαίο που ένας από τους μεγαλύτερους Άγγλους θεατρικούς συγγραφείς, ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ είπε "Από το σοβαρό στο γελοίο η απόσταση είναι μικρή. Από το γελοίο στο σοβαρό, όμως, η απόσταση είναι μεγάλη". Έτσι, και στις δύο ταινίες έχουμε ατάκες που, ας μου επιτραπει η έκφραση, "τσακίζουν κόκκαλα",  και χαρακτήρες τόσο ιδιαίτερους που ενώ ακουμπάνε τις καρικατούρες κρατάνε τον σαρκασμό και το πνεύμα σε επίπεδα ιδιοφυίας.  

Ένα παράδειγμα που κάνει λίγο πιο εμφανή την διαφορά ανάμεσα σε Αγγλικό και Αμερικάνικο χιούμορ, είναι το "Μια βραδιά στο Notinghill".  Κατ' αρχάς, παρατηρούμε αμμέσως την διαφορά στις δύο κουλτούρες που παρ'οτι η μια προήλθε απότην άλλη, το μόνο που έχουν έχουν κρατήσει κοινό είναι η γλώσσα. Και μιας και το χιούμορ είναι στοιχείο της εκάστοτε κουλτούρας δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπιρέαστο. Διότι ενώ βλέπουμε σε όλη τη διάρκεια της ταινίας τον Hugh Grant, κύριο εκφραστή του αγγλικού καυστικού πνεύματος, να κρατάει το χιούμορ στα επίπεδα της Βρετανικής φινέτσας, όταν κάνει την μικρή εμφάνιση του ο Alec Baltwin, καταλαβαίνουμε την διαφορά σε τέτοιο σημείο που ο Βaltwin να αποτελεί την κακοφωνία μέσα στην αρμονία. 

Αλλά, γεγονός είναι οτι δεν προτιμώ τις Αγγλικές ταινίες μόνο για το χιούμορ τους!  Τις προτιμώ και για την ποιότητα τους. Την ποιότητα του ιστορικού τους υπόβαθρου όπως αυτή φαίνεται μέσα από δύο εκ διαμέτρου διαφορετικά παραδείγματα. Γιατί έχουμε από την μια το "The King's Speech" που μας παρουσιάζει την βασιλεία, ένα συστατικό στη ψυχοσύνθεση των Βρετανών που κατέχει συμαντικότερο ρόλο από την θρησκεία και την οικογένεια! Και έχουμε από την άλλη το "Trainspotting" που μας παρουσιάζει την decadence πλευρά της αγγλικής Pop κουλτούρας όπως αυτή διαμορφώθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του '80 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του '90.

Και φυσικά δεν θα μπορούσα να παραλείψω τους μοναδικούς "James Bond" και "Sherlock Holmes" που από την πρώτη εμφάνισή τους μέχρι και σήμερα είναι από τους κύριους εκφραστές της αγγλικής ιστορίας και κουλτούρας μέσα στις οποίες εντάσσεται και η ύπαρξη της ΜI6, της Scotland Yard και όλων των Βρετανικών μυστικών πληροφοριών. 

Και μιας και αναφέρθηκα σε Βρετανικούς χαρακτήρες θα ήταν λάθος μου να ξεχάσω τον "Mr. Bean", μια προσωπικότητα "αμφιλεγόμενη" μιας και ή θα τον αγαπήσεις ή θα τον μισήσεις για το ιδιαίτερο χιούμορ του!

Μια ακόμη "κρυφή" μου αλήθεια είναι ότι δεν προτιμώ μόνο της Αγγλικές ταινίες για το χιούμορ ή την ιστορία τους. Τις προτιμώ γενικά! Και μάλλον δεν είμαι μόνο εγώ!

Τις προτιμά και το Ηollywood αλλά και οι αμερικανοι συγγραφείς, σκηνοθέτες και παραγωγοί. Γιατί τι κοινό εχουν το "Game of Thrones", o "Άρχοντας των δαχτυλιδιών", το "Hobbit" και η "Άννα Καρένινα"? Είναι αμερικάνικες παραγωγές που για να ενσαρκώσουν το σενάριο διάλεξαν, ως επι τω πλείστον Βρετανούς ηθοποιούς και βρετανική προφορά, χωρίς όμως να τους το υπαγορεύει κάποιος αυστηρά. Κατα την γνώμη μου, ο λόγος που τους οδήγησε να το κάνουν αυτό είναι η φινέτσα και η μεγαλοπρέπεια στην οποία παραπέμπει η Αγγλική γλώσσα. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ, τον Tyrion Lannister, την Catelyn Stark και τον Joffrey Baratheon να μιλάνε με αμερικάνικη προφορά. Γιατί η βασιλεία είναι προνόμιο της Αγγλιάς και το "Game of Thrones" είναι ο ορισμός της βασιλείας! Κάτι το οποίο ισχύει και για τον "Άρχοντα των Δακτυλιδιών". Στα τοπία που διαδραματίζονται τα γεγονότα η γλώσσα που ταιριάζει., κακά τα ψέματα, είναι  η Αγγλική με όλες τις παραλλαγές των Σκοτσέζων και των Ιρλανδών. Με το ίδιο σκεπτικό λειτούργησε και ο σκηνοθέτης της "'Αννας Καρένινα" Joe Wright, που έβαλε την Keira Knightley να μιλάει με Βρετανική προφορά και όχι με Ρώσικη ή Αμερικάνικη.

Συμπεραίνω λοιπόν, οτι μου αρέσουν πολύ οι Αγγλικές ταινίες! Μ' αρέσει η κουλτούρα, η ιστορία, το χιούμορ, η γλώσσα και το μικρό παιχνίδι κάθε φορά του να καταλαβαίνω απο πιο μέρος της Γηραιάς Αλβιώνας προέρχεται η κάθε προφορά!

God Save The Queen, λοιπόν!