TOC TOC - Αγάπη ρε....Μ#υΝ!@!!! στο θέατρο ΉΒΗ

ΑΓΑΠΗ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ!!! 


Ο φετινός χειμώνας μου βγήκε αρκετά θεατρικός! Όχι οτι είδα όσες παραστάσεις θα ήθελα αλλά είμαι ευχαριστημένη ακόμα και με αυτες τις λίγες. 
Την μεγάλη διαφορά λοιπόν όμως την έκανε το TOC TOC (όπου ΤΟC είναι η συντομογραφία της έκφρασης "Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή" στα γαλλικά Τrouble Obsessionnel Compulsif) στο θέατρο Ηβη.


Σε σκηνοθεσία και παραγωγή του κ. Κώστα Σπυρόπουλου αλλά και με έναν βασικό ρόλο στην πλάτη του, το έργο είναι από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του θεατρικού χώρου τον φετινό χειμώνα. Έχοντας στο πλευρό του καταξιωμένους ηθοποιούς όπως ο ταλαντούχος κύριος Χ. Βαλαβανίδης, η "τρελή" αλλά πάντα απολαυστική Μ. Μαγγίρα, η τρομερή και μοναδική στην κωμωδία  Θ. Ανδρούτσου καθώς και οι δύο μικρότεροι της παρέας αλλά εξίσου ταλαντούχοι  Κ. Γερονικόλου και Ο. Παπαδόπουλος, ο κ. Σπυρόπουλος καταφέρνει να αναδείξει το τόσο επίκαιρο έργο του Laurent Baffie σε μια μοναδική θεατρική παράσταση.

Το έργο διαδραματίζεται στο σαλόνι του ιατρείου ενός ψυχιάτρου και οι ασθενείς που περιμένουν εκεί, ο κάθε ένας με την δική του ..."ιδιαιτερότητα", αναμένει την εμφάνιση του γιατρού για να θεραπευτεί.

Ο Φώτης, ένας ηλικιωμένος κύριος που βωμολοχεί ασύστολα κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του να μιλήσει, γιατί πάσχει από το σύνδρομο Gilles de la Tourette.
Ο Βασίλης, ένας ταξιτζής που πάσχει από αριθμομανία και μανία συγκέντρωσης αντικειμένων.
Η Νίτσα, που πάσχει από μικροβιοφοβία και τρέμει όλες τις  ασθένειες.
Η Μαρία, θεούσα, με συμπτώματα πολλαπλής προσωπικότητας και τικ της επαλήθευσης.
Η Λίλη, που επαναλαμβάνει κάθε της έκφραση δυο φορές. Ή και τρεις!
Ο Μπάμπης: εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά! Και δεν περπατάει πάνω στις γραμμές.

Όμως είναι τελικά ο γιατρός αυτός που μπορεί να θεραπεύσει ασθένειες τις ψυχής ή μήπως είναι κάτι άλλο?

Μήπως είναι η συντροφικότητα? Η φιλία? Η κατανόηση? Ή μήπως η αγάπη? Ή όλα μαζί?

Η ανιδιοτελής  αγάπη είναι αυτή που κάνει θαύματα. Είναι αυτή που θεραπεύει την ψυχή και την κάνει να αισθάνεται ζεστασιά. Η συντροφικότητα είναι αυτή που θεραπευει από την μοναξιά και την κατάθλιψη ενώ η κατανόηση είναι αυτή που κάνει την ψυχή να αισθάνεται μοναδική και όχι παράτερη.

Αυτά τα συστατικά οι ήρωες τις παράστασεις τα βρίσκουν αλλά όχι από εκεί που το περίμεναν!

Με έναν ψυχίατρο μάλλον απών (!), οι ήρωες βασίζονται ο ένας πάνω στον άλλο και ταυτόχρονα ο κάθε ένας στα πόδια του και καταφέρνουν κάτι μοναδικό μέσα από ένα group therapy λίγο διαφορετικό από οσα γνωρίσζουμε.

Δεν ξέρω αν τελικά γιατρεύονται, και δεν θα το μαρτυρούσα φυσικά, βρίσκουν όμως ο κάθε ένας το συστατικό αυτό που έλειπε από την ψυχή του η έλλειψη του οποίου τον είχε οδηγήσει σε "σκοτεινά" μονοπάτια!

Ένα άκρως επίκαιρο έργο μιας και τα ψυχικά νοσήματα "ανθούν" στις μέρες μας και κυρίως σε ηλικίες που ενώ  θα έπρεπε να βρίσκονται στο ζενίθ της παραγωγικότητας και της δημιουργίας βρίσκονται, δυστυχώς,  στο ναδίρ της αισιοδοξίας και της ονειροπόλησης.
Μια εποχή που κάνει μικρούς και μεγάλους να αναζητούν στους γιατρούς και στα φάρμακα την γρήγορη ίσαη της ψυχής τους, ξεχνώντας πιο ουσιαστικά "πράγματα" όπως η αγάπη, η φιλία και η συντροφικότητα που γιατρεύουν την ψυχή σε βάθος.


Ένα έργο που μπορεί η υπόγευση του να είναι λίγο πικρή αφου αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, ωστόσο "...το ξέφρενο γέλιο ξορκίζει τις νευρώσεις όλων μας και η τελική ανατροπή κλείνει πονηρά το μάτι σε όσους αμφισβητούν την ψυχολογία…" , την ψυχολογία των διαπροσωπικών σχέσεων και όχι της ψυχανάλυσης μεταξύ ιατρού και ασθενούς!

Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο τραγούδι το οποίο αποτελεί ξεχωριστό χρακτήρα, ίσως και τον έβδομο μαζί με του υπόλοιπους έξι πρωταγωνιστικούς και κλείνει την παράσταση.  Σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη, στίχους Νίκου Γρίτση και ερμηνεία του Πάνου Κιάμου, φεύγεις από το θέατρο σιγοτραγουδώντας την επιτυχία του 2014 κατα τη γνώμη  μου! 

Η φράση-κόλαφος "Αγάπη Ρε Μουνιά....",  με την οποία ξεκινά και το έργο (και το άρθρο προς τιμήν της παράστασης),  θα γίνει το μότο μας την νέα χρονιά! 








 

Συναντήσαμε..."Τα Μούτρα" στο θέατρο Χώρα

Πριν περίπου δυο εβδομάδες ο δρόμος με έβγαλε στην Κυψέλη, Αμοργού 20 συγκεκριμένα, στο θέατρο Χώρα! Καθόλου τυχαία βέβαια δεν βρέθηκα εκεί μιας και το αγαπημένο μου Art Magazine μου έδωσε την δυνατότητα να παρακολουθήσω την παράσταση "Τα Μούτρα" που παίζεται αυτήν την περίοδο. Σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη και διασκευή Β. Ρίσβα- Δ. Σακαλή, το έργο του  John Godber ανεβαίνει με μεγάλη επιτυχία αφού το ρόλο των "Μούτρων" έχουν αναλάβει οι Φ.Μουρατίδης, Σ.Πατσίκας, Δ.Μακαλιάς και Κ.Γιαννακόπουλος.

Όταν λοιπόν έφτασα στο θέατρο, μπήκα στην αίθουσα και βολεύτηκα στην υπέροχη θέση μου, άρχισα να παρατηρώ γύρω μου τι γίνεται. Ο χώρος του θεάτρου υπέροχος! Ανοιχτός, χωρίς να σε πνίγει οπως κάνουν τα περισσότερα μικρά θέατρα, με μεγάλη σκηνή και πολύ κοντά στον κόσμο. Άνετα καθίσματα και με μουσική υπόκρουση pop επιτυχίες του τελευταίου έτους...αφού βρίσκεσαι σε "ένα από τα πιο in στέκια της νυχτερινής ζωής της πόλης"!

Ξαφνικά, φωνές δυνατές από το φουαγιέ του θεάτρου διέκοψαν την διερεύνηση μου στον χώρο και το ενδιαφέρον μου επικεντρώθηκε στα "Μούτρα" που κάναν την εμφάνιση τους κάπως τσαμπουκαλεμένα μιας και μπαίναν στον χώρο εργασίας τους, στον οποίο εμείς είχαμε τον ρόλο των αόρατων θεατών κατά μια έννοια.

Και έτσι η παράσταση ξεκίνησε!

Η υπόθεση του έργου διαπραγματεύεται την νυχτερινή ζωή μέσα από το πρίσμα των πορτιέριδων-μπράβων των μαγαζιών.  Βλέπουμε το πως αντιμετωπίζουν αυτοί τον κόσμο που πηγαίνει στα μαγαζιά, την άποψη τους για τα κάθε λογής άτομα αλλά και περιστατικά που αντιμετωπίζουν.

Φυσικά το έργο δεν μένει εκεί. "Τα Μούτρα" μας παρουσιάζουν και τον κόσμο που βγαίνει αργά την νύχτα όπως "...τσαμπουκαλεμένα ατίθασα αγόρια (το αλκοόλ φτιάχνει εκρηκτικό μίγμα με την τεστοστερόνη), μεθυσμένα, προκλητικά κορίτσια που άλλον γουστάρουν, άλλος τις θέλει και μ’ άλλον είναι, συν όλα τα είδη της ανθρώπινης ράτσας: από τον ξελιγωμένο σαλιάρη -που επιδεικνύει το πούρο και το Armani για να χτυπήσει καμιάν αδέσποτη γκόμενα- μέχρι τον πιτσιρικά που ψάχνει, ψάχνεται και τον ψάχνουν οι δικοί του. Απ’ την κρυόκωλη κομπλαρισμένη φοιτήτρια που βγήκε με το ζόρι να διασκεδάσει με τις φίλες της, μέχρι τη fifty-plus κούγκαρ με το αχόρταγο μάτι και τα τρία κολάν για να μη φαίνεται η χαλάρωση..." όπως χαρακτηριστικά μας λένε στην έναρξη.

Και το περίεργο δεν είναι ότι μας αναφέρουνε τα είδη των ανθρώπων! Το περίεργο ή μάλλον αξιοπερίεργο είναι οτι μόνο από τεσσερις άνδρες με κοστούμια, χωρίς σκηνικά και περιττές τζιριτζάντζουλες, εμείς οι θεατές έχουμε τη δυνατότητα και βλέπουμε ταυτόχρονα μια παρέα single κοριτσιών και μια παρέα single αγοριών που ετοιμάζονται για την  βραδινή τους έξοδο.

Τι γίνεται λοιπόν όταν στο ίδιο μέρος συναντιούνται οι μπράβοι, τα νεαρά αγόρια και η κοριτσοπαρέα?

Δεν μπορώ να το αποκαλύψω!

Αυτό που μπορώ να πώ όμως είναι ότι το θεατρικό, μέσα από την υπέροχη υποκριτική ικανότητα των τεσσάρων ηθοποιών, οι οποίοι παρεμπιπτόντως δεν φεύγουν στιγμή από την σκηνή για σχεδόν δύο ώρες, σου δείχνει ακριβώς, μα ακριβώς, αυτό που συμβαίνει την νύχτα. Με αστείρευτο, καταπληκτικό και to the point χιούμορ, ναι μεν διακωμωδεί καταστάσεις που, όμως, όταν τις βλέπεις ξέρεις ότι είναι έτσι ακριβώς και στην πραγματικότητα.


Ξέρεις την υστερία των γυναικών να φτιαχτούν και να είναι στην πένα για να είναι η κάθε μία η πιο όμορφη στην παρέα , ξέρεις το άγχος και την "αδρεναλίνη" των αγοριών να βγούν για να ρίξουν γκομενάκια, ξέρεις φυσικά για τα ναρκωτικά (που δεν θίγεται πάρα πολύ) ξέρεις και για τα καφριλίκια των μπράβων που βρίσκονται στην είσοδο!




Αυτό όμως που μπορεί να μην ξέρεις είναι ένα μικρό, ασήμαντο σχετικά για τους περισσότερους, μέρος της παράστασης που μας δείχνει την κούραση ενός από τα τέσσερα "Μούτρα", του παλαιότερου, του Παρασκευά που αποφασίζει να φύγει τελικά από το μαγαζί και να παρατήσει την νύχτα μετά από κάποια περιστατικά.

Το αν φεύγει τελικά ή όχι δεν θα το πώ...άμεσα τουλάχιστον!

Αυτο που θα πώ όμως, είναι ότι όπου και αν έκανα έρευνα σε σχετικά άρθρα για να γράψω εγώ αυτό

το άρθρο, κανείς δεν είχε μείνει σε αυτό το σημείο. Κανείς δεν παρατήρησε οτι όσο και να έχει κάποιος αηδιάσει και κουραστεί από την νύχτα δεν θα την παρατήσει ποτέ. Όσο χρονών και αν είναι, σε οποιαδήποτε οικονομική και κοινωνική κατάσταση και όσο και αν έχει βαρεθεί την λάσπη και τα σκατά που "πατάς" την νύχτα! Και αν έχει κάποιος καταφέρει τελικά να φύγει, δεν θα ξεχάσει ποτέ την περίοδο, μικρή ή μεγάλη, που δούλεψε στην γκλαμ πλευρά της νύχτας.

Και αυτό γιατί τα λεφτά είναι πολλά, ή μάλλον ήταν κάποτε πολλά αλλά σε έχουν γλυκάνει, γιατί συναναστρέφεσαι με κάθε καρυδιάς καρύδι που όμως ακόμα και τα σάπια τα βλέπεις πιο όμορφα κάτω από το νυχτερινό πέπλο και που, κακά τα ψέμματα, είτε είσαι θηλυκό είτε αρσενικό είναι "μουράτο" να δουλεύεις σε κάποιο μαγαζί που όλοι οι υπόλοιποι "κοινοί θνητοί" παρακαλούν να μπουν!

Αυτά λοιπόν είναι όσα πραγματεύονται "Τα Μούτρα"!
Άλλα πολύ οικεία στον κάθε ένα που βγαίνει την νύχτα, άλλα απλά γνωστά και άλλα αδιάφορα μιας και δεν χρειάστηκε ποτέ να τον απασχολήσουν.

Συνολικά, μια από τις καλύτερες παραστάσεις που είδα φέτος, μια καθαρόαιμη κωμωδία, με ατελείωτο ταλέντο από τους ηθοποιούς, με απίστευτες σκηνοθετικές απόψεις από τον σκηνοθέτη και προσαρμοσμένο γάντι στην ελληνική πραγματικότητα από τους υπέυθυνους μετάφρασης και διασκευής. 


Καλή διασκέδαση παρέα με "Τα Μούτρα" και όλους τους άλλους... "νυχτερινούς" τύπους!

Οι συντελεστές της παράστασης είναι:
Ένα έργο του John Godber
Μετάφραση – Διασκευή: Βασίλης Ρίσβας – Δήμητρα Σακαλή
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης
Τα εξέχοντα "Μούτρα" είναι  ο Φάνης Μουρατίδης, ο Σωκράτης Πατσίκας, ο Δημήτρης Μακαλιάς και ο  Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος.

Παραστάσεις:
Τετάρτη: 20:00
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή: 21:15

Τιμές εισιτηρίων
Πλατεία:  18€,
Θεωρείο: 15€,
Φοιτητικό – μαθητικό: 15€,
Άνεργοι – Πολύτεκνοι – Α.Μ.Ε.Α.: 13€
* Ειδικές τιμές για  συλλόγους

ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ
Αμοργού 20, Κυψέλη
τηλ.: 210-8673945

Διαγωνισμοί: Ο τζάμπας ζεί...όντως!

Τον τελευταίο καιρό και μετά από παρότρυνση του φίλου Αλέξη, ο οποίος κέρδισε ενα ταξίδι στην Ιταλία(!), έχω μπεί σε ένα τριπάκι του να λαμβάνω μέρος σε οποιοδήποτε διαγωνισμό βρεθεί μπροστά μου. Από διαγωνισμούς για δωρεάν προσκλήσεις σε θέατρα, μπαρ, μουσικές σκηνές, σε διαγωνισμούς για χριστουγεννιάτικα στολίδια μέχρι και διαγωνισμούς για αυτοκίνητα, ταξίδια και ηλεκτρικές συσκευές. Και αναφέρομαι πάντα σε διαγωνισμούς μέσω ίντερνετ ή τηλεφώνου ( με αστική χρέωση) που κανένα κόστος δεν έχει για τον οικογενειακό ή ατομικό προυπολογισμό!

Και δεν έχω παράπονο... καλά τα πάω!

Αυτό που σκέφτομαι όμως συνέχεια είναι γιατί τόσα χρόνια οι διαγωνισμοί αυτοί ούτε τόσοι πολλοί ήταν, ούτε τοση απήχηση είχαν?

Τα ρηττά "ελλείψη χρημάτων... στάση εργασίας" και "no money... no honey" μου απαντούν όλα μου τα ερωτήματα.

Από τη  πλευρά των επιχειρηματιών, μικρών και μεγάλων, το θέμα είναι απλό... η διαφήμιση, η
προσέλκυση ατόμων και μελλοντικών πελατών και η τόνωση της αγοράς. Μα είτε έτσι είτε αλλιώς, σε κάθε εποχή κάποιο τρόπο έβρισκαν για τη προσέλκυση του κοσμου.

Από την πλευρά των καταναλωτών 'ομως το θέμα είναι λίγο πιο περίπλοκο. Μέσα σε όλη την  δυσάρεστη κοινωνική και οικονομική κατάσταση που βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, η δωρεάν διασκέδαση φαντάζει σαν το Άγιο δισκοπότηρο!

Δεν είναι λίγο, μια φορά την εβδομάδα ή και περισσότερο αν είσαι πολυ τυχερός, να βγαίνεις για θέατρο, ποτό, σινεμά ακόμα και μέγαρο ή μπουζούκια στο τζάμπα και μαζί με την παρέα σου!


Και αν απομονώσουμε το θέμα "τζάμπα", έρχεται το θέμα "ψυχολογική κατάσταση". Γιατί ναι μεν ατομα ηλικίας 20-40 χονδρικά, μπορεί να μην εχουν εγκαταλήψει ακόμα την εβδομαδιαία έξοδο παρόλα, αυτά δεν θα προτιμήσουν κάτι που ξεπερνά τα 20 ευρώ ανα άτομο (μπορεί να λέω και πολλά).  Έτσι, μέσα από όλους τους διαγωνισμούς μπορεί ο οποιοσδήποτε να παρακολουθήσει θεάματα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα προτιμούσε, με αποτέλεσμα την ανάταση της ψυχολογίας, την τόνωση της κοινωνικής ζωής  και την διεύρυνση των προσωπικών οριζόντων κάθε ατόμου.
 Για να μην αναφερθώ και στο ιδιαίτερο συναίσθημα του να διαπιστώνεις οτι η τύχη δεν σε έχει εγκαταλήψει τελικά όπως μπορεί να νόμιζες!


Και επειδή ψυχολόγος δεν είμαι, ουτε θέλω να δω το όλο θέμα μέσα από κοινωνικά πρίσματα το μόνο που μπορώ να πώ είναι ότι κακώς τόσα χρόνια, μιλώντας εξ ιδίων, υπήρχε ένας "σνομπισμός" απέναντι σε κάθε ειδους διαγωνισμό με την δικαιολογία είτε "σιγά μην περιμένω από τον τάδε για να πάω εκεί' ή "σιγά μην κερδίσω, όλα είναι στημένα".

Και εδώ έρχετει ο τρίτος παράγοντας στο όλο διαγωνιστικό θέμα (οι δύο προηγούμενοι είναι οι επιχηρηματίες και οι πελάτες). Οι "μεσάζοντες" που είτε διοργανώνουν τους διαγωνισμούς, αν δεν είναι άμεσοι απο τους επιχειρηματίες, είτε συγκεντρώνουν όλους τους διαγωνισμούς και τους γνωστοποιούν στο κοινό.

Αφενός, οι πρώτοι, που συνήθως είναι κάποια ηλεκτρονικά περιοδικά τέχνης, πολιτισμού, μουσικής και πάει λέγοντας, με ένα μικρό "τίμημα" του να γίνεις μέλος της εκάστοτε σελίδας σου παρέχουν προσκλήσεις από τις μεγαλύτερες διοργανώσεις πανελλαδικά μέχρι και τα μικρά θεατράκια ή μπαράκια,  θησαυροί κατά την γνώμη μου, που έχουν να παρουσιάσουν αξιοπρεπείς δουλειές. Και πρέπει να τους αναγνωρίσουμε το "τρέξιμο" που χρειάζεται να ρίξουν για να βρουν προσφορές ή την χορηγία που πρέπει να κάνουν για να δώσουν σε εμάς την δυνατότητα της δωρεάν διασκέδασης (ή απόκτησης κάποιου προιόντος). 

Αφετέρου, υπάρχουν και οι σελίδες που συγκεντρώνουν όλους τους διαγωνισμούς, και σου δίνουν την δυνατότητα να τα βρίσκεις όλα μαζεμένα και νοικοκυρεμένα!  Να εντοπίζεις τον εκάστοτε διαγωνισμό που σου ταιριάζει, να λαμβάνεις μέρος και να περιμένεις τα αποτελέσματα με αγωνία.


Κάπως έτσι, λοιπόν, και με το τρίπτυχο επιχειρηματίας- περιοδικό/σελίδα/εκπομπή -  πελάτης, η
δωρεάν διασκέδαση ή απόκτηση προιόντων αποκτά άλλη διάσταση. Μια διάσταση που παρέχει σε όλο το κόσμο υλικά και πνευματικά αγαθά, που προσφέρει χαρά και ψυχαγωγία μέσα σε μια δύσκολη περίοδο και που φυσικά, κάνει τον κόσμο να αισθάνεται τυχερός όταν όλα τα υπόλοιπα του πηγαίνουν στραβά! 


Γι' αυτό, μην σνομπάρετε τους διαγωνισμούς, μην  θεωρείτε οτι δεν είστε αρκετά τυχεροί και πάνω απ' όλα κυνηγήστε την τύχη σας ακόμα και στα πιο απλά πράγματα!