TOC TOC - Αγάπη ρε....Μ#υΝ!@!!! στο θέατρο ΉΒΗ

ΑΓΑΠΗ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ!!! 


Ο φετινός χειμώνας μου βγήκε αρκετά θεατρικός! Όχι οτι είδα όσες παραστάσεις θα ήθελα αλλά είμαι ευχαριστημένη ακόμα και με αυτες τις λίγες. 
Την μεγάλη διαφορά λοιπόν όμως την έκανε το TOC TOC (όπου ΤΟC είναι η συντομογραφία της έκφρασης "Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή" στα γαλλικά Τrouble Obsessionnel Compulsif) στο θέατρο Ηβη.


Σε σκηνοθεσία και παραγωγή του κ. Κώστα Σπυρόπουλου αλλά και με έναν βασικό ρόλο στην πλάτη του, το έργο είναι από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του θεατρικού χώρου τον φετινό χειμώνα. Έχοντας στο πλευρό του καταξιωμένους ηθοποιούς όπως ο ταλαντούχος κύριος Χ. Βαλαβανίδης, η "τρελή" αλλά πάντα απολαυστική Μ. Μαγγίρα, η τρομερή και μοναδική στην κωμωδία  Θ. Ανδρούτσου καθώς και οι δύο μικρότεροι της παρέας αλλά εξίσου ταλαντούχοι  Κ. Γερονικόλου και Ο. Παπαδόπουλος, ο κ. Σπυρόπουλος καταφέρνει να αναδείξει το τόσο επίκαιρο έργο του Laurent Baffie σε μια μοναδική θεατρική παράσταση.

Το έργο διαδραματίζεται στο σαλόνι του ιατρείου ενός ψυχιάτρου και οι ασθενείς που περιμένουν εκεί, ο κάθε ένας με την δική του ..."ιδιαιτερότητα", αναμένει την εμφάνιση του γιατρού για να θεραπευτεί.

Ο Φώτης, ένας ηλικιωμένος κύριος που βωμολοχεί ασύστολα κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του να μιλήσει, γιατί πάσχει από το σύνδρομο Gilles de la Tourette.
Ο Βασίλης, ένας ταξιτζής που πάσχει από αριθμομανία και μανία συγκέντρωσης αντικειμένων.
Η Νίτσα, που πάσχει από μικροβιοφοβία και τρέμει όλες τις  ασθένειες.
Η Μαρία, θεούσα, με συμπτώματα πολλαπλής προσωπικότητας και τικ της επαλήθευσης.
Η Λίλη, που επαναλαμβάνει κάθε της έκφραση δυο φορές. Ή και τρεις!
Ο Μπάμπης: εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά! Και δεν περπατάει πάνω στις γραμμές.

Όμως είναι τελικά ο γιατρός αυτός που μπορεί να θεραπεύσει ασθένειες τις ψυχής ή μήπως είναι κάτι άλλο?

Μήπως είναι η συντροφικότητα? Η φιλία? Η κατανόηση? Ή μήπως η αγάπη? Ή όλα μαζί?

Η ανιδιοτελής  αγάπη είναι αυτή που κάνει θαύματα. Είναι αυτή που θεραπεύει την ψυχή και την κάνει να αισθάνεται ζεστασιά. Η συντροφικότητα είναι αυτή που θεραπευει από την μοναξιά και την κατάθλιψη ενώ η κατανόηση είναι αυτή που κάνει την ψυχή να αισθάνεται μοναδική και όχι παράτερη.

Αυτά τα συστατικά οι ήρωες τις παράστασεις τα βρίσκουν αλλά όχι από εκεί που το περίμεναν!

Με έναν ψυχίατρο μάλλον απών (!), οι ήρωες βασίζονται ο ένας πάνω στον άλλο και ταυτόχρονα ο κάθε ένας στα πόδια του και καταφέρνουν κάτι μοναδικό μέσα από ένα group therapy λίγο διαφορετικό από οσα γνωρίσζουμε.

Δεν ξέρω αν τελικά γιατρεύονται, και δεν θα το μαρτυρούσα φυσικά, βρίσκουν όμως ο κάθε ένας το συστατικό αυτό που έλειπε από την ψυχή του η έλλειψη του οποίου τον είχε οδηγήσει σε "σκοτεινά" μονοπάτια!

Ένα άκρως επίκαιρο έργο μιας και τα ψυχικά νοσήματα "ανθούν" στις μέρες μας και κυρίως σε ηλικίες που ενώ  θα έπρεπε να βρίσκονται στο ζενίθ της παραγωγικότητας και της δημιουργίας βρίσκονται, δυστυχώς,  στο ναδίρ της αισιοδοξίας και της ονειροπόλησης.
Μια εποχή που κάνει μικρούς και μεγάλους να αναζητούν στους γιατρούς και στα φάρμακα την γρήγορη ίσαη της ψυχής τους, ξεχνώντας πιο ουσιαστικά "πράγματα" όπως η αγάπη, η φιλία και η συντροφικότητα που γιατρεύουν την ψυχή σε βάθος.


Ένα έργο που μπορεί η υπόγευση του να είναι λίγο πικρή αφου αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, ωστόσο "...το ξέφρενο γέλιο ξορκίζει τις νευρώσεις όλων μας και η τελική ανατροπή κλείνει πονηρά το μάτι σε όσους αμφισβητούν την ψυχολογία…" , την ψυχολογία των διαπροσωπικών σχέσεων και όχι της ψυχανάλυσης μεταξύ ιατρού και ασθενούς!

Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο τραγούδι το οποίο αποτελεί ξεχωριστό χρακτήρα, ίσως και τον έβδομο μαζί με του υπόλοιπους έξι πρωταγωνιστικούς και κλείνει την παράσταση.  Σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη, στίχους Νίκου Γρίτση και ερμηνεία του Πάνου Κιάμου, φεύγεις από το θέατρο σιγοτραγουδώντας την επιτυχία του 2014 κατα τη γνώμη  μου! 

Η φράση-κόλαφος "Αγάπη Ρε Μουνιά....",  με την οποία ξεκινά και το έργο (και το άρθρο προς τιμήν της παράστασης),  θα γίνει το μότο μας την νέα χρονιά!