Θέατρο "μικρό Παλλάς": "Πράματα και Θάματα" του Θοδωρή Αθερίδη

Και ήρθε επιτέλους η μέρα που μου δώθηκε η ευκαιρία να πάω στο μικρό Παλλάς να δω, ή μάλλον να απολαύσω, την παράσταση "Πράματα και Θάματα". Ηθικός αυτουργός αυτής της ευκαιρίας το αγαπημένο μου , και αγαπημένο σε όλους νομίζω, Click@life που με έκανε περισσότερο ευτυχισμένη απ' όσο μπορεί να φανταστεί.


Όμως όσο και αν περιμένεις ότι μια παράσταση που έχεις ακούσει θα είναι καλή, όταν ξεκινάει και στα πέντε πρώτα λεπτά έχεις γελάσει περισσότερο από ότι σε οποιαδήποτε άλλη ολόκληρη παράσταση  καταλαβαίνεις ότι κάτι γίνεται εδώ!

Για να σας βάλω λίγο στο κλίμα, ο κ. Αθερίδης σκηνοθετεί μια πολύ ιδιαίτερη παράσταση, όπως συνηθίζει άλλωστε, μια underground πολιτική σάτυρα όπως την αποκαλούν και στο δελτίο τύπου.

Τα προβλήματα που πραγματεύεται είναι απλά και πολύ σύγχρονα:  
Τι είναι το σύστημα; Ποιος είναι το σύστημα; Εγώ είμαι στο σύστημα;
Αυτός που πάει κόντρα στο σύστημα είναι αντισυστημικός, ή το σύστημα μεγάλωσε κι εμπεριέχει και τους αντισυστημικούς στις προδιαγραφές του; 
Αν οι κακοί είναι στις φυλακές, οι καλοί που βρίσκονται;

Απορίες που όλοι μας έχουμε σήμερα, προβληματισμοί που έχουν δημιουργηθεί μέσα από ένα μακράς διαρκείας σαθρό πολιτικό σύστημα και που κατά την γνώμη μου ποτέ δεν θα λυθούν αφού πάντα θα υπάρχουν διαφορετικά οπτικά πρίσματα, διαφορετικές πεποιθήσεις και διαφορετική αντίληψη του καλού και του κακού!

Για το έργο αυτό πραγματικά δεν ξέρω τι να πρωτογράψω! Δεν ξέρω απο που να αρχίσω και που να τελειώσω, δεν ξέρω σε ποιον πρέπει να δώσω τα ευσημα και ποιον να εκθιάσω!

Ας προσπαθήσω ομως να τα πάρω με την σειρά.

Ο κ. Αθερίδης, για ακόμα μια φορά γράφει ενα έργο απλό και καθημερινό. Και το λέω καθημερινό και απλό όχι για να το μειώσω αλλά γιατί αν μη τι άλλω η διαφθορά, η διαπλοκή, τα χρέη, τα λεφτά, η φυλακή και όλα τα underground πρόσωπα εχουν την τιμητική τους σε αυτή τη χώρα καθυστώντας τα καθημερινότητα.
Αυτό όμως που κάνει την παράσταση μοναδική και την απογειώνει είναι η σκηνοθεσία. Από το που θα μπουν και θα βγουν οι ηθοποιοί, από το  στήσιμο τους πάνω στην σκηνή, τα σχεδόν ανύπαρκτα σκηνικά μέχρι τα κοστούμια, τον τρόπο που εξελίσεται η παράσταση, την αναδρομική διήγηση και τα σκηνικά ευρήματα που βοηθούν στην πλοκή.
Ότι και να πω είναι λίγο! Αλλά θα περιοριστώ και σε αυτό το λίγο γιατί δεν θέλω να φανερώσω οτιδήποτε θα μπορούσε να χαλάσει τις σκηνικές εκπλήξεις. 


Όσον αφορά τώρα το καστ της παράστασης τα λόγια είναι περιττά. Η ιδιοφυία του κ. Ζουγανέλη, το μοναδικό κωμικό ταλέντο του κ. Ελευθερίου,  οι υποκριτικές ικανότητες της κ. Κοντογεώργη και η φρεσκάδα δύο νέων ηθοποιών της κ. Τριανταφυλλίδου και του κ. Μπισμπικόπουλου κάνουν το έργο απολαυστικό στέλνοντας το σε ένα άλλο επίπεδο πέρα και πάνω από καθε άλλη παράσταση, απο όσες έχω δει φέτος τουλάχιστον. Φυσικά και δεν θα μπορούσα να ξεχάσω τον κ.Αθερίδη ως ηθοποιό αλλά σε αυτόν έχω ήδη δώσει τα εύσημα ως σκηνοθέτη και συγγραφέα.

Πριν πω οτιδήποτε άλλο σχετικό με τυς ηθοποιούς πρέπει να δηλώσω ξεκάθαρα και σταράτα "Ζουγανελική" και "Ελευθεριακή"! Αφενός για την ευστροφία και το ήθος του κ. Ζουγανέλη, ως ηθοποιό και ως άνθρωπο, και αφετέρου για το αστείρευτο νέο κωμικό ταλέντο του κ. Ελευθερίου που  πραγματικά δεν ξέρω αν έχει βγει κάποιο παρόμοιο όλα αυτα τα χρόνια. 

Ο κύριος Ζουγανέλης μέσα στην παράσταση έχει τον ρόλο του θαυματοποιού ή αλλιώς του τζόκερ από μια τράπουλα ή  ακόμα ακόμα και του τροβαδούρου του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.  Κάνει την εισαγωγή, την επεξήγηση και βοηθάει στην εξέλιξη της πλοκής. Δεν πρέπει να αποκαλύψω κατι παραπάνω γι αυτό θα αδράξω την ευκαιρία να πλέξω το εγκώμιο του. Κατά την γνώμη μου είναι ο πιο ιδιοφυής, εύστροφος και ετοιμόλογος άνθρωπος που υπάρχει στο ελληνικό καλλιτεχνικό στερέωμα. Σατυρίζει, αυτοσχεδιάζει και παρόλα αυτά μένει μέσα στο έργο πιστά. Δεν προσβάλει ποτέ τον θεατή με τον οποίο θα αστειευτεί, έχει άψογη προφορά και άρθρωση λόγου και, όσες φορές και να το πω θα είναι πάλι λίγο, η ιδιοφυία και ευστροφία του μυαλού του με μαγεύει και με γοητεύει. 


Στην συνέχεια έχουμε τον κ. Ελευθερίου. Ο ρόλος του στο έργο είναι αυτός του Αλβανού "κακοποιού"-παράνομου που τον ενσαρκώνει μόνο όπως αυτός ξέρει. Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ταλέντου του κ. Ελευθερίου είναι το πόσο γρήγορα και άμεσα μπαίνει μέσα σε έναν ρόλο. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο ρόλος του αλλοδαπού ενσαρκώνεται με 100% απόλυτη επιτυχία πάνω στην σκηνη. Από την στάση του σώματος και την ομιλία μέχρι τα ρούχα και το χτένισμα έχουμε μπροστά μας έναν "κακοποιό" που σε πεθαίνει από το γέλιο. 
Όπως δήλωσα και πιο πάνω, ταλέντο σαν αυτό δεν ξέρω αν έχει υπάρξει άλλο.  Συγχαρητήρια  και μακαρι να φτάσει στην κορυφή όπως και του αρμόζει. 
 

Για να μιλήσω ειλικρινά, αποκάλυψη για μενα στην παράσταση ήταν η κ. Κοντογεώργη. Ο ρόλος της κρυφός και κεντρικός μέσα το έργο από την αρχή ώς το τέλος αλλά και στο διάλλειμα! Βοηθάει στην εξέλιξη της πλοκής και μας φυλάει μια μικρή έκπληξη για το τέλος. Παραδέχομαι ότι  για τις υπέροχες υποκριτικές ικανότητες της  δεν γνώριζα, και φυσικά δεν είχα ιδέα για την υπέροχη φωνή της που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό από την  αρχή της παράστασης.



Τέλος, οι δύο νεαροί του έργου η κ. Τριανταφυλλίδου και ο κ. Μπισμπικόπουλος μας δίνουν την φρεσκάδα της ηλικίας τους και την υπόσχεση για την υψηλή ποιότητα των νέων ταλέντων στην χώρα μας. Βασικά πρόσωπα και αυτοί στο έργο οδηγούν  την εξέλιξη της πλοκή ισάξια με του υπόλοιπους ρόλους στην κορύφωση της παράστασης.




Το "Πράματα και Θάματα" είναι ειλικρινά η καλύτερη παράσταση που έχω παρακολουθήσει μέχρι τώρα. Θα πήγαινα πολύ άνετα και δευτερη φορά μιας και θεωρώ οτι το συγκεκριμένο έργο είναι ένας τόσο ζωντανός οργανισμός που με διαφορετικού θεατές και με διαφορετική διαθεση των ηθοποιών θα έβλεπα κάτι εντελώς νέο.  Η ευρυματικότητα, η σκηνοθεσία, τα υποκριτικά ταλέντα και πάνω απ' όλα η ποιότητα του χιούμορ που σου γεννάει αβίαστα το τρανταχτό μέχρι δακρύων γέλιο ανεβάζουν το έργο στην τριάδα των πιο ποιοτικών έργων για τη φετινή θεατρική ζωή της Αθήνας.


Ευχαριστώ τον κύριο Αθερίδη για την ευρυματικότητα του, τον κύριο Ζουγανέλη για την ιδιοφυία του, τον κύριο Ελευθερίου για το έμφυτο κωμικό του ταλέντο, την κυρία Κοντογεώργη για την αποκάλυψη των ικανοτήτων της που μου έκανε, την κυρία Τριανταφυλλίδου για τις υποκριτικές της ικανότητες που δεν υποσκιάζονται απο την υπέροχη ομορφιά της, τον  κύριο Μπισμπικόπουλο για την έμμεση υπόσχεση των ποιοτικών νέων ηθοποιών και φυσικά το αγαπητό Click@life για την δυνατότητα που μου έδωσε να απολαύσω μια μοναδική παράσταση.

Καλή απόλαυση σε όποιον το προτιμήσει... για  όλους του υπόλοιπους κρίμα!

Πληροφορίες:
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Θοδωρής Αθερίδης
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Κοστούμια: Νικολέττα Παναγιώτου
Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας
Μουσική επιμέλεια: Θοδωρής Αθερίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Αλίνα Κοτσοβούλου
Φωτογραφίες παράστασης: Γιώργος Καβαλλιεράκης
Video παράστασης: Λουκάς Ζιάρας - Στράτος Μαμούχας

Executive producer: Παναγιώτης Τρύφων

Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Ζουγανέλης, Θοδωρής Αθερίδης, Λευτέρης Ελευθερίου, Ιωάννα Τριανταφυλλίδου, Νάντια Κοντογεώργη, Γιάννης Μπισμπικόπουλος.

Παραστάσεις:
Τετάρτη 20:00
Πέμπτη 21:00
Παρασκευή 21:00 (λαϊκή)
Σάββατο 18:00 (λαϊκή), 21:00
Κυριακή 18:00, 21:00

Τιμές:
20€ (γενική είσοδος),
17€ (λαϊκή), 15€ (φοιτητικό), 10€ (ανέργων)

Αγορά εισιτηρίων:
Στα ταμεία του Παλλάς, CityLink, Βουκουρεστίου 5, Τηλέφωνο: 210 3213100
Μικρό Παλλάς, Αμερικής 2 & Στοά Σπυρομήλιου, Τηλέφωνο: 210 3210025
Με πιστωτική κάρτα: 210 8938100
Κρατήσεις μέσω Internet: www.ellthea.gr και στο www.tickethour.com

TOC TOC - Αγάπη ρε....Μ#υΝ!@!!! στο θέατρο ΉΒΗ

ΑΓΑΠΗ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ!!! 


Ο φετινός χειμώνας μου βγήκε αρκετά θεατρικός! Όχι οτι είδα όσες παραστάσεις θα ήθελα αλλά είμαι ευχαριστημένη ακόμα και με αυτες τις λίγες. 
Την μεγάλη διαφορά λοιπόν όμως την έκανε το TOC TOC (όπου ΤΟC είναι η συντομογραφία της έκφρασης "Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή" στα γαλλικά Τrouble Obsessionnel Compulsif) στο θέατρο Ηβη.


Σε σκηνοθεσία και παραγωγή του κ. Κώστα Σπυρόπουλου αλλά και με έναν βασικό ρόλο στην πλάτη του, το έργο είναι από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του θεατρικού χώρου τον φετινό χειμώνα. Έχοντας στο πλευρό του καταξιωμένους ηθοποιούς όπως ο ταλαντούχος κύριος Χ. Βαλαβανίδης, η "τρελή" αλλά πάντα απολαυστική Μ. Μαγγίρα, η τρομερή και μοναδική στην κωμωδία  Θ. Ανδρούτσου καθώς και οι δύο μικρότεροι της παρέας αλλά εξίσου ταλαντούχοι  Κ. Γερονικόλου και Ο. Παπαδόπουλος, ο κ. Σπυρόπουλος καταφέρνει να αναδείξει το τόσο επίκαιρο έργο του Laurent Baffie σε μια μοναδική θεατρική παράσταση.

Το έργο διαδραματίζεται στο σαλόνι του ιατρείου ενός ψυχιάτρου και οι ασθενείς που περιμένουν εκεί, ο κάθε ένας με την δική του ..."ιδιαιτερότητα", αναμένει την εμφάνιση του γιατρού για να θεραπευτεί.

Ο Φώτης, ένας ηλικιωμένος κύριος που βωμολοχεί ασύστολα κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του να μιλήσει, γιατί πάσχει από το σύνδρομο Gilles de la Tourette.
Ο Βασίλης, ένας ταξιτζής που πάσχει από αριθμομανία και μανία συγκέντρωσης αντικειμένων.
Η Νίτσα, που πάσχει από μικροβιοφοβία και τρέμει όλες τις  ασθένειες.
Η Μαρία, θεούσα, με συμπτώματα πολλαπλής προσωπικότητας και τικ της επαλήθευσης.
Η Λίλη, που επαναλαμβάνει κάθε της έκφραση δυο φορές. Ή και τρεις!
Ο Μπάμπης: εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά! Και δεν περπατάει πάνω στις γραμμές.

Όμως είναι τελικά ο γιατρός αυτός που μπορεί να θεραπεύσει ασθένειες τις ψυχής ή μήπως είναι κάτι άλλο?

Μήπως είναι η συντροφικότητα? Η φιλία? Η κατανόηση? Ή μήπως η αγάπη? Ή όλα μαζί?

Η ανιδιοτελής  αγάπη είναι αυτή που κάνει θαύματα. Είναι αυτή που θεραπεύει την ψυχή και την κάνει να αισθάνεται ζεστασιά. Η συντροφικότητα είναι αυτή που θεραπευει από την μοναξιά και την κατάθλιψη ενώ η κατανόηση είναι αυτή που κάνει την ψυχή να αισθάνεται μοναδική και όχι παράτερη.

Αυτά τα συστατικά οι ήρωες τις παράστασεις τα βρίσκουν αλλά όχι από εκεί που το περίμεναν!

Με έναν ψυχίατρο μάλλον απών (!), οι ήρωες βασίζονται ο ένας πάνω στον άλλο και ταυτόχρονα ο κάθε ένας στα πόδια του και καταφέρνουν κάτι μοναδικό μέσα από ένα group therapy λίγο διαφορετικό από οσα γνωρίσζουμε.

Δεν ξέρω αν τελικά γιατρεύονται, και δεν θα το μαρτυρούσα φυσικά, βρίσκουν όμως ο κάθε ένας το συστατικό αυτό που έλειπε από την ψυχή του η έλλειψη του οποίου τον είχε οδηγήσει σε "σκοτεινά" μονοπάτια!

Ένα άκρως επίκαιρο έργο μιας και τα ψυχικά νοσήματα "ανθούν" στις μέρες μας και κυρίως σε ηλικίες που ενώ  θα έπρεπε να βρίσκονται στο ζενίθ της παραγωγικότητας και της δημιουργίας βρίσκονται, δυστυχώς,  στο ναδίρ της αισιοδοξίας και της ονειροπόλησης.
Μια εποχή που κάνει μικρούς και μεγάλους να αναζητούν στους γιατρούς και στα φάρμακα την γρήγορη ίσαη της ψυχής τους, ξεχνώντας πιο ουσιαστικά "πράγματα" όπως η αγάπη, η φιλία και η συντροφικότητα που γιατρεύουν την ψυχή σε βάθος.


Ένα έργο που μπορεί η υπόγευση του να είναι λίγο πικρή αφου αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, ωστόσο "...το ξέφρενο γέλιο ξορκίζει τις νευρώσεις όλων μας και η τελική ανατροπή κλείνει πονηρά το μάτι σε όσους αμφισβητούν την ψυχολογία…" , την ψυχολογία των διαπροσωπικών σχέσεων και όχι της ψυχανάλυσης μεταξύ ιατρού και ασθενούς!

Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο τραγούδι το οποίο αποτελεί ξεχωριστό χρακτήρα, ίσως και τον έβδομο μαζί με του υπόλοιπους έξι πρωταγωνιστικούς και κλείνει την παράσταση.  Σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη, στίχους Νίκου Γρίτση και ερμηνεία του Πάνου Κιάμου, φεύγεις από το θέατρο σιγοτραγουδώντας την επιτυχία του 2014 κατα τη γνώμη  μου! 

Η φράση-κόλαφος "Αγάπη Ρε Μουνιά....",  με την οποία ξεκινά και το έργο (και το άρθρο προς τιμήν της παράστασης),  θα γίνει το μότο μας την νέα χρονιά! 








 

Συναντήσαμε..."Τα Μούτρα" στο θέατρο Χώρα

Πριν περίπου δυο εβδομάδες ο δρόμος με έβγαλε στην Κυψέλη, Αμοργού 20 συγκεκριμένα, στο θέατρο Χώρα! Καθόλου τυχαία βέβαια δεν βρέθηκα εκεί μιας και το αγαπημένο μου Art Magazine μου έδωσε την δυνατότητα να παρακολουθήσω την παράσταση "Τα Μούτρα" που παίζεται αυτήν την περίοδο. Σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη και διασκευή Β. Ρίσβα- Δ. Σακαλή, το έργο του  John Godber ανεβαίνει με μεγάλη επιτυχία αφού το ρόλο των "Μούτρων" έχουν αναλάβει οι Φ.Μουρατίδης, Σ.Πατσίκας, Δ.Μακαλιάς και Κ.Γιαννακόπουλος.

Όταν λοιπόν έφτασα στο θέατρο, μπήκα στην αίθουσα και βολεύτηκα στην υπέροχη θέση μου, άρχισα να παρατηρώ γύρω μου τι γίνεται. Ο χώρος του θεάτρου υπέροχος! Ανοιχτός, χωρίς να σε πνίγει οπως κάνουν τα περισσότερα μικρά θέατρα, με μεγάλη σκηνή και πολύ κοντά στον κόσμο. Άνετα καθίσματα και με μουσική υπόκρουση pop επιτυχίες του τελευταίου έτους...αφού βρίσκεσαι σε "ένα από τα πιο in στέκια της νυχτερινής ζωής της πόλης"!

Ξαφνικά, φωνές δυνατές από το φουαγιέ του θεάτρου διέκοψαν την διερεύνηση μου στον χώρο και το ενδιαφέρον μου επικεντρώθηκε στα "Μούτρα" που κάναν την εμφάνιση τους κάπως τσαμπουκαλεμένα μιας και μπαίναν στον χώρο εργασίας τους, στον οποίο εμείς είχαμε τον ρόλο των αόρατων θεατών κατά μια έννοια.

Και έτσι η παράσταση ξεκίνησε!

Η υπόθεση του έργου διαπραγματεύεται την νυχτερινή ζωή μέσα από το πρίσμα των πορτιέριδων-μπράβων των μαγαζιών.  Βλέπουμε το πως αντιμετωπίζουν αυτοί τον κόσμο που πηγαίνει στα μαγαζιά, την άποψη τους για τα κάθε λογής άτομα αλλά και περιστατικά που αντιμετωπίζουν.

Φυσικά το έργο δεν μένει εκεί. "Τα Μούτρα" μας παρουσιάζουν και τον κόσμο που βγαίνει αργά την νύχτα όπως "...τσαμπουκαλεμένα ατίθασα αγόρια (το αλκοόλ φτιάχνει εκρηκτικό μίγμα με την τεστοστερόνη), μεθυσμένα, προκλητικά κορίτσια που άλλον γουστάρουν, άλλος τις θέλει και μ’ άλλον είναι, συν όλα τα είδη της ανθρώπινης ράτσας: από τον ξελιγωμένο σαλιάρη -που επιδεικνύει το πούρο και το Armani για να χτυπήσει καμιάν αδέσποτη γκόμενα- μέχρι τον πιτσιρικά που ψάχνει, ψάχνεται και τον ψάχνουν οι δικοί του. Απ’ την κρυόκωλη κομπλαρισμένη φοιτήτρια που βγήκε με το ζόρι να διασκεδάσει με τις φίλες της, μέχρι τη fifty-plus κούγκαρ με το αχόρταγο μάτι και τα τρία κολάν για να μη φαίνεται η χαλάρωση..." όπως χαρακτηριστικά μας λένε στην έναρξη.

Και το περίεργο δεν είναι ότι μας αναφέρουνε τα είδη των ανθρώπων! Το περίεργο ή μάλλον αξιοπερίεργο είναι οτι μόνο από τεσσερις άνδρες με κοστούμια, χωρίς σκηνικά και περιττές τζιριτζάντζουλες, εμείς οι θεατές έχουμε τη δυνατότητα και βλέπουμε ταυτόχρονα μια παρέα single κοριτσιών και μια παρέα single αγοριών που ετοιμάζονται για την  βραδινή τους έξοδο.

Τι γίνεται λοιπόν όταν στο ίδιο μέρος συναντιούνται οι μπράβοι, τα νεαρά αγόρια και η κοριτσοπαρέα?

Δεν μπορώ να το αποκαλύψω!

Αυτό που μπορώ να πώ όμως είναι ότι το θεατρικό, μέσα από την υπέροχη υποκριτική ικανότητα των τεσσάρων ηθοποιών, οι οποίοι παρεμπιπτόντως δεν φεύγουν στιγμή από την σκηνή για σχεδόν δύο ώρες, σου δείχνει ακριβώς, μα ακριβώς, αυτό που συμβαίνει την νύχτα. Με αστείρευτο, καταπληκτικό και to the point χιούμορ, ναι μεν διακωμωδεί καταστάσεις που, όμως, όταν τις βλέπεις ξέρεις ότι είναι έτσι ακριβώς και στην πραγματικότητα.


Ξέρεις την υστερία των γυναικών να φτιαχτούν και να είναι στην πένα για να είναι η κάθε μία η πιο όμορφη στην παρέα , ξέρεις το άγχος και την "αδρεναλίνη" των αγοριών να βγούν για να ρίξουν γκομενάκια, ξέρεις φυσικά για τα ναρκωτικά (που δεν θίγεται πάρα πολύ) ξέρεις και για τα καφριλίκια των μπράβων που βρίσκονται στην είσοδο!




Αυτό όμως που μπορεί να μην ξέρεις είναι ένα μικρό, ασήμαντο σχετικά για τους περισσότερους, μέρος της παράστασης που μας δείχνει την κούραση ενός από τα τέσσερα "Μούτρα", του παλαιότερου, του Παρασκευά που αποφασίζει να φύγει τελικά από το μαγαζί και να παρατήσει την νύχτα μετά από κάποια περιστατικά.

Το αν φεύγει τελικά ή όχι δεν θα το πώ...άμεσα τουλάχιστον!

Αυτο που θα πώ όμως, είναι ότι όπου και αν έκανα έρευνα σε σχετικά άρθρα για να γράψω εγώ αυτό

το άρθρο, κανείς δεν είχε μείνει σε αυτό το σημείο. Κανείς δεν παρατήρησε οτι όσο και να έχει κάποιος αηδιάσει και κουραστεί από την νύχτα δεν θα την παρατήσει ποτέ. Όσο χρονών και αν είναι, σε οποιαδήποτε οικονομική και κοινωνική κατάσταση και όσο και αν έχει βαρεθεί την λάσπη και τα σκατά που "πατάς" την νύχτα! Και αν έχει κάποιος καταφέρει τελικά να φύγει, δεν θα ξεχάσει ποτέ την περίοδο, μικρή ή μεγάλη, που δούλεψε στην γκλαμ πλευρά της νύχτας.

Και αυτό γιατί τα λεφτά είναι πολλά, ή μάλλον ήταν κάποτε πολλά αλλά σε έχουν γλυκάνει, γιατί συναναστρέφεσαι με κάθε καρυδιάς καρύδι που όμως ακόμα και τα σάπια τα βλέπεις πιο όμορφα κάτω από το νυχτερινό πέπλο και που, κακά τα ψέμματα, είτε είσαι θηλυκό είτε αρσενικό είναι "μουράτο" να δουλεύεις σε κάποιο μαγαζί που όλοι οι υπόλοιποι "κοινοί θνητοί" παρακαλούν να μπουν!

Αυτά λοιπόν είναι όσα πραγματεύονται "Τα Μούτρα"!
Άλλα πολύ οικεία στον κάθε ένα που βγαίνει την νύχτα, άλλα απλά γνωστά και άλλα αδιάφορα μιας και δεν χρειάστηκε ποτέ να τον απασχολήσουν.

Συνολικά, μια από τις καλύτερες παραστάσεις που είδα φέτος, μια καθαρόαιμη κωμωδία, με ατελείωτο ταλέντο από τους ηθοποιούς, με απίστευτες σκηνοθετικές απόψεις από τον σκηνοθέτη και προσαρμοσμένο γάντι στην ελληνική πραγματικότητα από τους υπέυθυνους μετάφρασης και διασκευής. 


Καλή διασκέδαση παρέα με "Τα Μούτρα" και όλους τους άλλους... "νυχτερινούς" τύπους!

Οι συντελεστές της παράστασης είναι:
Ένα έργο του John Godber
Μετάφραση – Διασκευή: Βασίλης Ρίσβας – Δήμητρα Σακαλή
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης
Τα εξέχοντα "Μούτρα" είναι  ο Φάνης Μουρατίδης, ο Σωκράτης Πατσίκας, ο Δημήτρης Μακαλιάς και ο  Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος.

Παραστάσεις:
Τετάρτη: 20:00
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή: 21:15

Τιμές εισιτηρίων
Πλατεία:  18€,
Θεωρείο: 15€,
Φοιτητικό – μαθητικό: 15€,
Άνεργοι – Πολύτεκνοι – Α.Μ.Ε.Α.: 13€
* Ειδικές τιμές για  συλλόγους

ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ
Αμοργού 20, Κυψέλη
τηλ.: 210-8673945

Διαγωνισμοί: Ο τζάμπας ζεί...όντως!

Τον τελευταίο καιρό και μετά από παρότρυνση του φίλου Αλέξη, ο οποίος κέρδισε ενα ταξίδι στην Ιταλία(!), έχω μπεί σε ένα τριπάκι του να λαμβάνω μέρος σε οποιοδήποτε διαγωνισμό βρεθεί μπροστά μου. Από διαγωνισμούς για δωρεάν προσκλήσεις σε θέατρα, μπαρ, μουσικές σκηνές, σε διαγωνισμούς για χριστουγεννιάτικα στολίδια μέχρι και διαγωνισμούς για αυτοκίνητα, ταξίδια και ηλεκτρικές συσκευές. Και αναφέρομαι πάντα σε διαγωνισμούς μέσω ίντερνετ ή τηλεφώνου ( με αστική χρέωση) που κανένα κόστος δεν έχει για τον οικογενειακό ή ατομικό προυπολογισμό!

Και δεν έχω παράπονο... καλά τα πάω!

Αυτό που σκέφτομαι όμως συνέχεια είναι γιατί τόσα χρόνια οι διαγωνισμοί αυτοί ούτε τόσοι πολλοί ήταν, ούτε τοση απήχηση είχαν?

Τα ρηττά "ελλείψη χρημάτων... στάση εργασίας" και "no money... no honey" μου απαντούν όλα μου τα ερωτήματα.

Από τη  πλευρά των επιχειρηματιών, μικρών και μεγάλων, το θέμα είναι απλό... η διαφήμιση, η
προσέλκυση ατόμων και μελλοντικών πελατών και η τόνωση της αγοράς. Μα είτε έτσι είτε αλλιώς, σε κάθε εποχή κάποιο τρόπο έβρισκαν για τη προσέλκυση του κοσμου.

Από την πλευρά των καταναλωτών 'ομως το θέμα είναι λίγο πιο περίπλοκο. Μέσα σε όλη την  δυσάρεστη κοινωνική και οικονομική κατάσταση που βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, η δωρεάν διασκέδαση φαντάζει σαν το Άγιο δισκοπότηρο!

Δεν είναι λίγο, μια φορά την εβδομάδα ή και περισσότερο αν είσαι πολυ τυχερός, να βγαίνεις για θέατρο, ποτό, σινεμά ακόμα και μέγαρο ή μπουζούκια στο τζάμπα και μαζί με την παρέα σου!


Και αν απομονώσουμε το θέμα "τζάμπα", έρχεται το θέμα "ψυχολογική κατάσταση". Γιατί ναι μεν ατομα ηλικίας 20-40 χονδρικά, μπορεί να μην εχουν εγκαταλήψει ακόμα την εβδομαδιαία έξοδο παρόλα, αυτά δεν θα προτιμήσουν κάτι που ξεπερνά τα 20 ευρώ ανα άτομο (μπορεί να λέω και πολλά).  Έτσι, μέσα από όλους τους διαγωνισμούς μπορεί ο οποιοσδήποτε να παρακολουθήσει θεάματα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα προτιμούσε, με αποτέλεσμα την ανάταση της ψυχολογίας, την τόνωση της κοινωνικής ζωής  και την διεύρυνση των προσωπικών οριζόντων κάθε ατόμου.
 Για να μην αναφερθώ και στο ιδιαίτερο συναίσθημα του να διαπιστώνεις οτι η τύχη δεν σε έχει εγκαταλήψει τελικά όπως μπορεί να νόμιζες!


Και επειδή ψυχολόγος δεν είμαι, ουτε θέλω να δω το όλο θέμα μέσα από κοινωνικά πρίσματα το μόνο που μπορώ να πώ είναι ότι κακώς τόσα χρόνια, μιλώντας εξ ιδίων, υπήρχε ένας "σνομπισμός" απέναντι σε κάθε ειδους διαγωνισμό με την δικαιολογία είτε "σιγά μην περιμένω από τον τάδε για να πάω εκεί' ή "σιγά μην κερδίσω, όλα είναι στημένα".

Και εδώ έρχετει ο τρίτος παράγοντας στο όλο διαγωνιστικό θέμα (οι δύο προηγούμενοι είναι οι επιχηρηματίες και οι πελάτες). Οι "μεσάζοντες" που είτε διοργανώνουν τους διαγωνισμούς, αν δεν είναι άμεσοι απο τους επιχειρηματίες, είτε συγκεντρώνουν όλους τους διαγωνισμούς και τους γνωστοποιούν στο κοινό.

Αφενός, οι πρώτοι, που συνήθως είναι κάποια ηλεκτρονικά περιοδικά τέχνης, πολιτισμού, μουσικής και πάει λέγοντας, με ένα μικρό "τίμημα" του να γίνεις μέλος της εκάστοτε σελίδας σου παρέχουν προσκλήσεις από τις μεγαλύτερες διοργανώσεις πανελλαδικά μέχρι και τα μικρά θεατράκια ή μπαράκια,  θησαυροί κατά την γνώμη μου, που έχουν να παρουσιάσουν αξιοπρεπείς δουλειές. Και πρέπει να τους αναγνωρίσουμε το "τρέξιμο" που χρειάζεται να ρίξουν για να βρουν προσφορές ή την χορηγία που πρέπει να κάνουν για να δώσουν σε εμάς την δυνατότητα της δωρεάν διασκέδασης (ή απόκτησης κάποιου προιόντος). 

Αφετέρου, υπάρχουν και οι σελίδες που συγκεντρώνουν όλους τους διαγωνισμούς, και σου δίνουν την δυνατότητα να τα βρίσκεις όλα μαζεμένα και νοικοκυρεμένα!  Να εντοπίζεις τον εκάστοτε διαγωνισμό που σου ταιριάζει, να λαμβάνεις μέρος και να περιμένεις τα αποτελέσματα με αγωνία.


Κάπως έτσι, λοιπόν, και με το τρίπτυχο επιχειρηματίας- περιοδικό/σελίδα/εκπομπή -  πελάτης, η
δωρεάν διασκέδαση ή απόκτηση προιόντων αποκτά άλλη διάσταση. Μια διάσταση που παρέχει σε όλο το κόσμο υλικά και πνευματικά αγαθά, που προσφέρει χαρά και ψυχαγωγία μέσα σε μια δύσκολη περίοδο και που φυσικά, κάνει τον κόσμο να αισθάνεται τυχερός όταν όλα τα υπόλοιπα του πηγαίνουν στραβά! 


Γι' αυτό, μην σνομπάρετε τους διαγωνισμούς, μην  θεωρείτε οτι δεν είστε αρκετά τυχεροί και πάνω απ' όλα κυνηγήστε την τύχη σας ακόμα και στα πιο απλά πράγματα!

Σαν παλιό... θερινό σινεμά!

Όσο και να προσπαθώ να το καθυστερήσω, το καλοκαίρι κατεύθασε, ευτυχώς δροσερό μέχρι στιγμής! Έφερε μαζί του και αυτές τις χαρακτηριστικές μυρωδιές που εχω συνδιάσει με το καλοκαίρι στην Αθηνα. Οι μυρωδιές από τις νερατζιές που υπάρχουν σε καθε δρόμο της πολης, από τα γιασεμί και τα αγιοκλήματα που υπάρχουν σχεδόν σε κάθε μπαλκόνι, τα νυχτολούλουδα που είναι τίγκα ο Λυκαβηττός και ενίοτε και από το σκουπιδιάρικο που μόλις έχει περάσει!!!

Και δεν μου κανει καρδιά να μείνω ούτε μέσα στο σπίτι αλλά ουτε να κλειστώ και σε κάποιο μαγαζί.Θέλω ανοιχτωσιές, αεράκι και ενα ξάστερο ουρανό πάνω απο το κεφάλι μου!

Τελευταία φορά, λοιπόν, που με έπιασε αυτη η τάση φυγής από το σπίτι μου, κάθησα και σκέφτηκα τι θα μπορουσα να κάνω! Και μου έσκασε η ιδέα του θερινού σινεμα.

Γιατί μιάς και θα είμαι στην Αθήνα το καλοκαίρι παρέα με τον άντρα, θα τονε πάρω χέρι χέρι και  θα γυρίσουμε οοόλα τα θερινά σινεμά... τα κοντινά μας τουλάχιστον!
Γιατί τι πιο ωραίο από μια βόλτα με το μηχανάκι μας (το καινούριο και πολύ γρήγορο), ταινιάκι κάτω από τα αστέρια της Αθήνας (χωρίς κουνούπια ελπίζω) και παγωτοοό!


Έψαξα λοιπόν και βρήκα κάποια από τα πιο γνωστά θερινά σινεμα της Αθήνας και θα τα πω και σε 'σένα! Αλλά για να μην σε μπερδέψω θα τα πάρω ένα-ένα και θα τα παρουσιάσω, και απο 'κει και περα... περί ορέξεως! 

"Σινέ Θησείον"

Πρώτο και καλύτερο, επί της Αποστόλου Παύλου, στο νούμερο 7 για την ακρίβεια, έναν απο του πιο ομορφους πεζόδρομους της Αθήνας. Κατασκευασμένο από το 1935, με θέα την Ακρόπολη, με χειροποίητο γλυκό και λικέρ βύσσινο και με μεζε τσίπουρο και αυγοτάραχο Μεσολογγίου πώς να μην βραβευτεί ως το Καλύτερο Θερινό Σινεμά στον κόσμο από το CNN?  Ανοιχτό από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο και με ταινίες πρώτης προβολή ή παλαιότερες κλασικές δημιουργίες.
Πληροφορίες: www.cine-thisio.gr


"Σινέ Δεξαμενή"

Λαός και Κολωνάκι συναντιέται κυριολεκτικά σε αυτό το θερινό για να απολαύσουν ταινία από το 1905. Με ένα διάλειμμα κάποιων χρόνων στο οποίο ο χώρος είχε γίνει θέατρο σκιών, το 1991 επέστρεψε και πάλι ως σινεμά το οποίο λειτουργεί μέχρι και σήμερα στην πλατεία του Κολωνακίου. Και αφού τελειώσει το έργο, μετά, αν έχεις λεφτά πιες και ενα ουζάκι στο ουζερι "Δεξαμενή" για να συζητήσεις τα της ταινίας εκτός και αν έχεις ήδη φάει την ζεστή πίτσα από το κυλικείο του σινεμά, οπότε πάλι είσαι κομπλέ.  
Πληροφορίες: Πλατεία Δεξαμενής, τηλ: 210 3623942, 210 3602363.


"Σινέ Αίγλη"
Από το 1903, κρυμμένο καλά κάπου μέσα στον κήπο του Ζαππείου, πνιγμένο από τα δέντρα, τις φυλλωσιές και τα λουλούδια, σε περιμένει για δροσερές βραδιές με παγωμένες μπύρες και νοστιμα σουβλάκια κατα τη διάρκεια της ταινίας αλλά και το φημισμένο  hot dog που έχει κανει τα pop corn να φαίνονται passe.


Αν πάλι θες μια πιο κυριλέ κατάσταση ή πιο prive βρε αδερφέ, το Σινέ Αίγλη σου παρέχει την δυνατότητα να δεις την ταινία από την "Prive Veranta" με γεύμα και κρασί αλλα με καποιο μεγαλύτερο αντίτιμο! Και επειδή ανήκει στην οικογένεια των Village Cinemas οι ταινίες που προβάλει είναι πάντα πρώτης προβολής συνδιάζοντας και τα καλύτερα καλοκαιρινά blockbusters.
Tip: Από όσο εχω δει έχει και καλές προσφορές εισητηρίων αλλά επειδη αυτα αλλάζουν δεν θα αναφέρω κάτι συγκεκριμένα. Ψάξ' το όμως!
Πληροφορίες: www.aeglizappiou.gr


"Μπομπονιέρα"

Η παράδοση των βορείων προαστίων που χρονολογείται από το 1913! Ο δεύτερος παλαιότερος θερινός κινηματογράφος της Αθήνας  βρίσκεται στην Κηφισιά και μας προβάλει ταινίες πρώτης προβολής αλλά  και πολλές επανεκδόσεις κλασικών ταινιών. Δυστυχώς, η "Μπομπονιέρα" δεν κηρύχθηκε ιστορικός τόπος μετά την απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού, αν και από το 1997 είχε χαρακτηριστεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ διατηρητέος ως προς τη χρήση, μαζί με άλλους 46 θερινούς κινηματογράφους στο Λεκανοπέδιο.
Πληροφορίες: Παπαδιαμάντη 12, Κηφισιά, τηλ: 2108019687


"Σινέ Παράδεισος"

Το θερινό του Κορυδαλλού με όνομα βαρύ σαν ιστορία! Εμπνευσμένο από το δημιούργημα του Τζουζέπε Τορνατόρε "Σινεμά ο Παράδεισος", ο οποίος παρεβρέθηκε και στο άνοιγμα του σινεμά 20 χρόνια πρίν, φιλοξενεί μεγάλα ονόματα του ελληνικού αλλά και διεθνούς κινηματογράφου οπως ο Γαβράς, Κακογιάννης, Κούνδουρος, Τορνατόρε, Πιοβάνι και πολλούς πολλούς ακόμα.  Το "Σινέ Παράδεισος" μπορεί να σταμάτησε για τρία χρόνια, άνοιξε όμως πάλι τις πόρτες του και περιμένει το κοινό του για μοναδικές σινεφίλ βραδιές.
Πληροφορίες: Αγ. Γεωργίου & Ζάππα 4, Κορυδαλλός, τηλ.210 - 4960955


"Άνεσις"

Επί της Κηφισίας στο ύψος των Αμπελοκήπων, γειτονάκι δηλαδή, ένα σινεμά που καμία σχέση δεν έχει με τα παραοδσιακά, ρομαντικά θερινά σινεμαδάκια. Στη  ταράτσα του παλιού και γνωστού "'Ανεσις" τα πράγματα έχουν αλλάξει! Εδώ μιλάμε για ένα σύγχρονο χώρο, με ποιοτικό ήχο dolby, με σεζ λόνγκ, καναπέδες, σκαμπό, κοκτέιλς αλλά και χορταστικά σνακς. Εφάμιλλη των μεγάλων multiplex και με την σφραγίδα της οικογενείας Γούναρη, η πιο διάσημη ταράτσα των Αμπελοκήπων υπόσχεται κινηματογραφικά ταξίδια!
Πληροφορίες: Λ. Κηφισίας 14, τηλ. 210 7782316, κρατήσεις: 2106786000, 080160000.


"Σινέ Παρί"

Στην οδό Κυδαθηναίων στον αριθμό 22, στην Πλάκα, στέκεται το ιστορικό κτήριο που στεγάζει τον κινηματογράφο με το παριζιάνικο όνομα! «Cine Paris» και κάπως έτσι, κάτω από τον αττικό ουρανό το Παρίσι …μετακομίζει στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν πριν το 1920, όταν ένας έλληνας κομμωτής, ο οποίος ζούσε πολλά χρόνια στον Παρίσι, οραματίστηκε να φέρει τις δύο πρωτεύουσες σε έναν κοινό τόπο. Η Πλάκα έγινε το σημείο συνάντησης και το 1920, ανοίγει για πρώτη φορά το «Σινέ Παρί». Στη δεκαετία του 1960, ο ιστορικός κινηματογράφος μεταφέρεται στο κτήριο που τον ξέρουμε σήμερα αλλά πριν λήξει η δεκαετία αδυνατεί να αντισταθεί στην κρίση της εποχής και κλείνει. Δεκαέξι σχεδόν χρόνια μετά, το 1986, με νέο ιδιοκτήτη ανοίγει και πάλι τις πόρτες του κάτω από την Ακρόπολη, έτοιμος κάθε καλοκαίρι να υποδεχτεί τους φίλους του καλού σινεμά.
Πληροφορίες: www.cineparis.gr


"Village Cool" 
Το 2004 η εταιρεία Village Roadshow δημιουργεί το πρώτο θερινό σινεμά στην περιοχή του Ρέντη. Με 356 καθίσματα, τραπεζάκια, γιγαντοοθόνη και σύστημα ήχου Dolby Digital που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά σε θερινό κινηματογράφο, ήρθε για να αλλάξει τις καλοκαιρινές νύχτες. Η πρωτοποριακή τεχνολογία και η μοναδική αισθητική, συνδυάζονται με την ξεχωριστή αίσθηση του παραδοσιακού θερινού κινηματογράφου, ενώ το candy bar υπενθυμίζει ότι και στη σημερινή εποχή μπορεί να υπάρξει η μαγεία του παλιού…ελαφρώς εκσυγχρονισμένη!
Πληροφορίες: www.villagecinemas.gr


"Σινέ Βοξ" και "Σινέ Ριβιέρα"
Η θρυλική ταρατσούλα του Βοξ μπορεί να μην διεκδικεί την πρώτη θέση σε ομορφιά αλλά έχει αναθρέψει γενιές και γενιές με Αιζενστάιν και Ταρκόφσκι. Επειδή όμως έχει πάρει το αυτί μου οτι  τα πράγματα δεν είναι τόσο καλά οσο παλιά σου δίνω και εναλλακτική λύση πάλι στα Εξάρχεια. Λίγο πιο πάνω υπάρχει πάντα η «Ριβιέρα» στο πλακόστρωτο της Βαλτετσίου στον αριθμό 46, με σύγχρονο εξοπλισμό, στερεοφωνικό ήχο, και προβολές που εγγυώνται μοναδικές στιγμές υπό το φως των αστεριών σε μια από τις πιο γνωστές γειτονιές του κέντρου της Αθήνας.
Δοκίμασε και τα δύο για να έχεις ολοκληρωμένη άποψη!
Πληροφορίες: «Βοξ» Θεμιστοκλέους 82, τηλ:210 3301170, «Ριβιέρα» Βαλτετσίου 46, τηλ. 210 3837716, 210 3844827


"Cine Φιλοθέη"

Το θερινό της Φιλοθέης έχει ένα χαρακτηριστικό συν των άλλων πολλών: Το πρώτο που βλέπεις οταν πηγαίνεις είναι η διπλωμένη ουρά στο ταμείο! Αλλά και οταν μπαίνεις μέσα, μένεις έκπληκτος από την πνιγμένη στο πράσινο αυλή του, τον ομορφο διάκοσμο και τα προσεγμένα τραπεζοκαθίσματα. Στο κυλικείο πάλι, ότι θες! Φρέσκο παγωτό, πίτσα, νάτσος, χοτ ντογκ και μια μεγάλη ποικιλία από παγωμένες μπυρες!Και από ταινίες, πρώτες προβολές αλλά και κάποια καλά remake!

Πληροφορίες: Πλατεία Δροσοπούλου 1, Φιλοθέη, τηλ. 2106833398

Αυτά είναι ένα μικρό δείγμα του πλήθους των θερινών σινεμά που υπάρχουν στην πόλη μας.
Αν σε ενδιαφέρει ψάξτο λίγο παραπάνω γιατι όλο και κάποιο άλλο θα σου αρέσει και θα σε βολέψει.
Σε οποιο και αν καταλήξεις πάντως, ο ρομαντισμός, η ατμόσφαιρα  και η γεύση από την παλιά Αθήνα δεν λείπουν...στα περισσότερα τουλάχιστον!
Αλλά και στα υπόλοιπα, τα πιο σύγχρονα,  η ιστορία πίσω από το πανί των προβολών είναι η ίδια λειτουργώντας ως σαν κοινός παρονομαστής!
Μην κρατήσεις κακία σε αυτά, απλά θέλησαν να ικανοποιήσουν και καποια άλλα γούστα λιγότερο παραδοσιακά.

 


Καλές θερινές προβολές κάτω από τον έναστρο ουρανό της Αθήνας!



 

Πεδίον του Άρεως: Μια έκθεση βιβλίου...χίλιες εφηβικές αναμνήσεις!

Το Πεδίον του Άρεως είναι ενα μέρος άρρηκτα συνδεδεμένο με την παιδική μου ηλικία και την εφηβεία μου. Εκεί με πήγαν βόλτες οι γονείς μου και  ο παππούς μου με  την γιαγιά μου. Εκεί με πήγαινε ημερήσια εκδρομή το δημοτικό μου για να παίξουμε ενώ αργότερα στο γυμνάσιο και το Λύκειο παρακαλούσαμε να μας πάνε για να χάσουμε καμιά μέρα μάθημα.

Μεγαλώνοντας πήγαινα και "αλήτευα" με τις φίλες μου Άννα και Αναστασία και που και που ερχόταν μαζί η Κωνσταντίνα και η Αντιγόνη. Πηγαίναμε και καθόμασταν στις κούνιες στο πάνω μέρος του πάρκου ή αράζαμε στο άγαλμα του βασιλιά Κωνσταντίνου μιλώντας με τις ώρες για κάθε πρόβλημα μας αλλά ως επι τω πλείστον για γκομενικά...αλλά αυτά ήταν και τα πιο σοβαρά μας προβλήματα!

Εκεί, στο Πεδίον του Άρεως είδα και τον πρώτο μου επιδειξία! Μεγάλη στιγμή για ενα παιδί της Αθήνας! Ααα....σαν χθες το θυμαμαι! Μετά τους  έβλεπα συνέχεια σε σημείο που ήξερα που ειναι η πιάτσα του καθενός και τι ώρες πηγαίνει!



Μια απο τις μεγαλύτερες αναμνήσεις όμως που έχω απο το πάρκο ειναι οι εκθέσεις που διοργανώνονταν κατα περιόδους. Υπήρχαν οι χριστουγεννιάτικες και οι πασχαλινές με τα πάντα όλα, απο ρούχα και παπούτσια μέχρι είδη σπιτιού, αρωματικά κεριά, cd και οτι βάλει ο νους σου. Και υπήρχαν και οι εκθέσεις λουλουδιών και βιβλίων κάθε άνοιξη!
Εκθέσεις μεγάλες που ξεκινούσαν απο την κάτω μεριά και έφταναν μέχρι την πλατεία της Πρωτομαγιάς! Και τι χαρά έπαιρνα κάθε χρόνο που γίνονταν όλο και μεγαλύτερες! Μεγάλο event λέμε τωραααα!!!

Με τον καιρό όμως όλο αυτό το "πανηγύρι" άρχισε και εξασθενούσε! Είτε στήνονταν λιγότεροι πάγκοι, είτε κάποιες χρονιές έλειπε κάποια απο τις εκθέσεις είτε κρατούσαν για πολύ λίγο. Έφυγα και εγω για Πάτρα και χάσαμε κάθε επαφή με το παρκάκι μου! Μετά αποφασίστηκε και η ανάπλαση
του, που πήρε κανά τεσσάρι χρόνια για να παραδοθεί εντέλει άρτιο και "επισκέψιμο" αλλά που τα σημάδια εγκατάλειψης φάνηκαν ξανά πολύ γρήγορα!

Πριν κανά δυο μήνες χάρηκα που είδα οτι είχε διοργανωθεί πάλι έκθεση λουλουδιών! Πήρα και εγω τον Μάκη, τον Αλέξη και την Έλσα και τους πήγα αρον αρον να τους δείξω τις φημισμένες μεγάλες εκθέσεις του πάρκου! Ε, καλύτερα να κράταγα μικρό καλάθι! Απογοητευτικά για το μέγεθος της έκθεσης αλλά και για τη μορφή που έδωσαν στο πάρκο. Απο την άλλη, όμως, ειναι μια προσπάθεια και αυτή να αποκτήσει ξανά το άλσος ζωή!

Και τώρα, ήρθε να μου δώσει και πάλι χαρά η εκθεση βιβλίου που θα διοργανωθεί εκεί. Η 36η έκθεση βιβλίου στον Πεδιον Άρεως απο τις 24 Μαΐου μέχρι και τις 9 Ιουνίου υπό την αιγίδα του Συλλόγου Εκδοτών Βιβλίων Αθήνας σε συνεργασία του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας. Στην έκθεση έχουν ήδη δηλώσει συμμετοχή περίπου 100 εκδότες με σκοπό να γεμίσουν το πάρκο με μελάνι και φαντασία και να ικανοποιήσουν τα γούστα κάθε αναγνώστη, ενώ με αφορμή τα 150 χρόνια απο την γέννηση του Καβάφη και τα 50 χρόνια απο το Νόμπελ του Σεφέρη έχουν προγραμματιστεί αφιερώματα, εκθέσεις πολιτικής γελοιογραφίας και πολλά φωτορεπορτάζ. Επιπλέον, για μια ακόμα χρόνια στην εκθεση θα έχουμε την δράση "ΜΕ ΔΙΑΒΑΣΕΣ, ΧΑΡΙΣΕ ΜΕ" που σκοπό έχει την ενίσχυση των βιβλιοθηκών της χώρας απο βιβλία που ο κάθε ένας μας έχει διαβάσει και δεν τα χρειάζεται άλλο.

Το Πεδιον του Άρεως δεν είναι μόνο για μένα ενα μέρος συνυφασμένο με τα σχολικά χρόνια! Είναι για τα περισσότερα παιδιά της γενιάς μου τα οποία μεγάλωσαν γύρω απο αυτό... Γκύζη, Πολύγωνο, Κυψέλη, Αμπελόκηποι, Εξάρχεια και πάει λέγοντας!!!  Στο πάρκο αυτό κανονίστηκαν πρώτα ραντεβού, δόθηκαν πρώτα φιλιά, ειπώθηκαν μυστικά, λύθηκαν παρεξηγήσεις, έγιναν πλάκες, πέσανε δάκρυα αλλά ακούστηκαν και πολλά δυνατά γέλια!

Μακάρι το παρκάκι  να αποκτήσει την προσοχή που χρειάζεται και απο τους υπεύθυνους και απο όλους εμάς!
Μακάρι να συνεχίσουν να γίνονται εκθέσεις κάθε χρόνο μεγαλύτερες και καλύτερες!
Και μακάρι όλοι σας να κάνετε ενα πέρασμα απο την 36η Εκθεση Βιβλίου στο Πεδιον Άρεως!

Καλές βόλτες και καλές αναγνώσεις!

Στο κέντρο της Αθήνας...

Μετα την μεγάλη ανακάλυψη  της πλατείας της Αγίας Ειρήνης, που με έκανε να αισθανθώ σαν ένας νέος Κολομβος  και που στην πραγματικότητα δεν ήταν δικιά μου ανακαλυψη αλλά του αγοριού μου του Μάκη που ειναι απο το Ηράκλειο και που πριν απο μερικούς μήνες δεν είχε ιδέα απο την Αθήνα!, άρχισα να συμπαθώ όλο και περισσότερο το κέντρο.

Ενα κέντρο "ελαφρώς" παραμελημένο όλα τα χρόνια, και στις καλές εποχές της Αθήνας και στις κακές. Μια περιοχή που δεν έχει ούτε την προσοχή που της χρειάζεται αλλά κυρίως δεν έχει την φροντίδα που της αρμόζει με την ιστορία που την ακολουθεί. Κακώς, υπάρχουν κτήρια εγκαταλελειμμένα που αν τα παρατηρήσεις βλεπεις κρυμμένα διαμάντια της αρχιτεκτονικής και που αν την περίοδο της ανοικοδόμησης της Αθήνας οι ιθύνοντες είχαν μυαλό και αγαπούσαν αυτή την πόλη, τότε σε τίποτα δεν θα ζηλεύε τα όμορφα κλασικά κτήρια άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Και μπορεί τα "μεγάλα κεφάλια" να μην την αγαπάνε, οι άνθρωποι της όμως τη σέβονται, την αγαπούν και προσπαθούν να την κάνουν καλύτερη...ή έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον, κρίνοντας εξ' ιδίων τα αλλότρια!

Μέσα σε αυτό το κέντρο λοιπόν, κρύβονται μικροί θησαυροί διασκέδασης  σε κάθε στενάκι, σε κάθε μικρό πεζόδρομο και το καλύτερο είναι οτι ανοίγουν όλο και περισσότερα! Και όταν λέω σε "κάθε" εννοώ σε όλα! Δεν υπάρχει σημείο που να μην έχει έστω και ενα μικρό καφέ, ένα μπαρ, η ένα ταβερνάκι.

Από την Μητροπόλεως έως και την Κολοκοτρώνη και απο την πλατεία Συντάγματος μέχρι και την Αθηνάς, μέσα σε αυτό το κομμάτι χτυπάει η καρδιά της Αθήνας. Και πιο συγκεκριμένα,

ανάμεσα  στους  δυο κάθετους δρόμους, την Κολοκοτρώνη που ειναι πίσω απο την παλιά βουλή και την Περικλέους (με προέκταση την Αθηναιδος) μέχρι την πλατεία της Αγίας Ειρήνης και την Αθηνάς, χτυπάει η καρδιά της βραδινής ζωης του κέντρου.
Και επαθα σοκ όταν συνειδητοποίησα ποσά μαγαζιά για καφέ-ποτό-φαγητό υπάρχουν, γιατί οταν αυτούς τους δρόμους τους περπατάς μέρα το μόνο που βλέπεις ειναι αργυροχρυσοχοία, μαγαζιά με υφάσματα, μαγαζιά με ρούχα και παπούτσια.

Το βράδυ όμως η περιοχή αλλάζει όψη. Οταν το ωράριο καταστημάτων τελειώνει, αρχίζει να ξυπνάει η νυχτερινή ζωή του κέντρου. Μαγαζάκια άλλα μικρά άλλα μεγάλα, με κοινό παρονομαστή όμως την άνεση του κόσμου. Μαγαζιά που έχουν διώξει την κυρίλα και τον καθωσπρεπισμό και που έχουν δώσει βάση σε άλλες αξίες οπως την φιλικότητα, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την χαλάρωση. Και που προσεγγίζουν τον κόσμο προσαρμοσμένα σε όλα τα νέα κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα της εποχής!

Και μην φανταστείς οτι επειδή δεν ειναι κυριλέ δεν είναι και προσεγμένα! Αντιθέτως σε όλα έχει γίνει πολύ καλή δουλειά απο την διακόσμηση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου μέχρι και την ποιότητα των προιόντων, απλά αυτό δεν έχει αντίκτυπο ούτε στις τιμές ούτε και στην συμπεριφορά!
Εκεί βρίσκεται η διαφορά με αλλά μαγαζιά σε αλλά σημεία της Αθήνας!


Το κέντρο έχει αλλάξει και συνεχίζει να αλλάζει, ευτυχώς προς το καλύτερο! Οπως άλλαξε του Ψυρρή, οπως αλλαξε το Γκάζι, ακόμα και η Πανόρμου, έτσι αλλάζει και το ιστορικό κέντρο της Αθήνας χωρίς να χάνει τίποτα απο την παράδοση του. Η παλιά αίγλη φαίνεται σε κάθε σημείο των παρατημενων κτηρίων και σε κάθε υφασματάδικο που χρονολογείται απο το '20 και το '30. Απλά όλα  ξανά παίρνουν πνοή, βοηθώντας με να συνειδητοποιήσω καλύτερα τον κύκλο της ζωής έστω και συμβολικά.

Δεν θα αναφερθώ ονομαστικά σε μαγαζιά γιατί αφενός δεν θέλω να "ρίξω" κάποιο, αφετέρου θέλω ο κάθε ένας να βρει τους δικούς του θησαυρούς διασκέδασης στο κέντρο ανάλογα με τα γούστα του.

Εγώ έβαλα την ιδέα εσύ θα διαλέξεις το μέρος!

Καλή εξερεύνηση, καλή διασκέδαση και μακάρι μια μέρα η Αθήνα να αποκτήσει την αίγλη που της

αξίζει! Γιατί ειναι ντροπή να κάνεις search στο Google images για το κέντρο της Αθήνας και οι μοναδικές φωτογραφίες που σου βγάζει να ειναι αυτές απο τους ξένους, τις πουτάνες, τα πρεζάκια, τις πορείες, τις φασαρίες και την βρωμιά!