Στο κέντρο της Αθήνας...

Μετα την μεγάλη ανακάλυψη  της πλατείας της Αγίας Ειρήνης, που με έκανε να αισθανθώ σαν ένας νέος Κολομβος  και που στην πραγματικότητα δεν ήταν δικιά μου ανακαλυψη αλλά του αγοριού μου του Μάκη που ειναι απο το Ηράκλειο και που πριν απο μερικούς μήνες δεν είχε ιδέα απο την Αθήνα!, άρχισα να συμπαθώ όλο και περισσότερο το κέντρο.

Ενα κέντρο "ελαφρώς" παραμελημένο όλα τα χρόνια, και στις καλές εποχές της Αθήνας και στις κακές. Μια περιοχή που δεν έχει ούτε την προσοχή που της χρειάζεται αλλά κυρίως δεν έχει την φροντίδα που της αρμόζει με την ιστορία που την ακολουθεί. Κακώς, υπάρχουν κτήρια εγκαταλελειμμένα που αν τα παρατηρήσεις βλεπεις κρυμμένα διαμάντια της αρχιτεκτονικής και που αν την περίοδο της ανοικοδόμησης της Αθήνας οι ιθύνοντες είχαν μυαλό και αγαπούσαν αυτή την πόλη, τότε σε τίποτα δεν θα ζηλεύε τα όμορφα κλασικά κτήρια άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Και μπορεί τα "μεγάλα κεφάλια" να μην την αγαπάνε, οι άνθρωποι της όμως τη σέβονται, την αγαπούν και προσπαθούν να την κάνουν καλύτερη...ή έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον, κρίνοντας εξ' ιδίων τα αλλότρια!

Μέσα σε αυτό το κέντρο λοιπόν, κρύβονται μικροί θησαυροί διασκέδασης  σε κάθε στενάκι, σε κάθε μικρό πεζόδρομο και το καλύτερο είναι οτι ανοίγουν όλο και περισσότερα! Και όταν λέω σε "κάθε" εννοώ σε όλα! Δεν υπάρχει σημείο που να μην έχει έστω και ενα μικρό καφέ, ένα μπαρ, η ένα ταβερνάκι.

Από την Μητροπόλεως έως και την Κολοκοτρώνη και απο την πλατεία Συντάγματος μέχρι και την Αθηνάς, μέσα σε αυτό το κομμάτι χτυπάει η καρδιά της Αθήνας. Και πιο συγκεκριμένα,

ανάμεσα  στους  δυο κάθετους δρόμους, την Κολοκοτρώνη που ειναι πίσω απο την παλιά βουλή και την Περικλέους (με προέκταση την Αθηναιδος) μέχρι την πλατεία της Αγίας Ειρήνης και την Αθηνάς, χτυπάει η καρδιά της βραδινής ζωης του κέντρου.
Και επαθα σοκ όταν συνειδητοποίησα ποσά μαγαζιά για καφέ-ποτό-φαγητό υπάρχουν, γιατί οταν αυτούς τους δρόμους τους περπατάς μέρα το μόνο που βλέπεις ειναι αργυροχρυσοχοία, μαγαζιά με υφάσματα, μαγαζιά με ρούχα και παπούτσια.

Το βράδυ όμως η περιοχή αλλάζει όψη. Οταν το ωράριο καταστημάτων τελειώνει, αρχίζει να ξυπνάει η νυχτερινή ζωή του κέντρου. Μαγαζάκια άλλα μικρά άλλα μεγάλα, με κοινό παρονομαστή όμως την άνεση του κόσμου. Μαγαζιά που έχουν διώξει την κυρίλα και τον καθωσπρεπισμό και που έχουν δώσει βάση σε άλλες αξίες οπως την φιλικότητα, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την χαλάρωση. Και που προσεγγίζουν τον κόσμο προσαρμοσμένα σε όλα τα νέα κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα της εποχής!

Και μην φανταστείς οτι επειδή δεν ειναι κυριλέ δεν είναι και προσεγμένα! Αντιθέτως σε όλα έχει γίνει πολύ καλή δουλειά απο την διακόσμηση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου μέχρι και την ποιότητα των προιόντων, απλά αυτό δεν έχει αντίκτυπο ούτε στις τιμές ούτε και στην συμπεριφορά!
Εκεί βρίσκεται η διαφορά με αλλά μαγαζιά σε αλλά σημεία της Αθήνας!


Το κέντρο έχει αλλάξει και συνεχίζει να αλλάζει, ευτυχώς προς το καλύτερο! Οπως άλλαξε του Ψυρρή, οπως αλλαξε το Γκάζι, ακόμα και η Πανόρμου, έτσι αλλάζει και το ιστορικό κέντρο της Αθήνας χωρίς να χάνει τίποτα απο την παράδοση του. Η παλιά αίγλη φαίνεται σε κάθε σημείο των παρατημενων κτηρίων και σε κάθε υφασματάδικο που χρονολογείται απο το '20 και το '30. Απλά όλα  ξανά παίρνουν πνοή, βοηθώντας με να συνειδητοποιήσω καλύτερα τον κύκλο της ζωής έστω και συμβολικά.

Δεν θα αναφερθώ ονομαστικά σε μαγαζιά γιατί αφενός δεν θέλω να "ρίξω" κάποιο, αφετέρου θέλω ο κάθε ένας να βρει τους δικούς του θησαυρούς διασκέδασης στο κέντρο ανάλογα με τα γούστα του.

Εγώ έβαλα την ιδέα εσύ θα διαλέξεις το μέρος!

Καλή εξερεύνηση, καλή διασκέδαση και μακάρι μια μέρα η Αθήνα να αποκτήσει την αίγλη που της

αξίζει! Γιατί ειναι ντροπή να κάνεις search στο Google images για το κέντρο της Αθήνας και οι μοναδικές φωτογραφίες που σου βγάζει να ειναι αυτές απο τους ξένους, τις πουτάνες, τα πρεζάκια, τις πορείες, τις φασαρίες και την βρωμιά!