Enjoy the silence...

Πρίν 7 χρόνια περίπου, όταν ήμουν ακόμα πρωτοετής φοιτήτρια στην Πάτρα, είχα ένα μάθημα στη σχολή που λεγόταν "Ιστορία του Κινηματογράφου" και που για καθηγήτρια είχαμε μια γλυκύτατη κυρία... που δυστυχώς όμως δεν θυμάμαι το ονομα της! 

Μια μέρα λοιπόν, μας κάνει την εξής ερώτηση (η οποία με ακολουθεί από τότε):

"Τι προσφέρει σε έναν άνθρωπο ο κινηματογράφος;" 

Και αφού όλοι αρχίσαμε να λέμε τα γνωστά τύπου "διασκέδαση, ψυχαγωγία, εκπαίδευση κλπ" μας ενημερώνει οτι ξεχάσαμε κάτι το οποίο είναι το πιο σημαντικό απο όλα, την "Κοινωνικοποίηση".

Μα φυσικά!

Όταν λοιπόν, εγω, εσύ, ο τάδε και ο δείνας πάμε σινεμά κοινωνικοποιούμαστε!!!

Και τι σημαίνει αυτό; Εσωτερικεύουμε τους κοινωνικούς κανόνες και τις αξίες και αφομοιώνουμε τα πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς που η κοινωνία μας θεωρεί αποδεκτά.

Και αυτό με όρους της κοινωνιολογίας! Γιατί αν το αναλύσουμε και το εξηγήσουμε με πιο απλούς όρους σημαίνει οτι οταν βγαίνουμε έξω και πάμε να δούμε μια ταινία (ή μια παράσταση ή οτιδήποτε άλλο) σεβόμαστε αρχικά όλο το κοινό που βρίσκεται στην αίθουσα και στην συνέχεια τα ατομα που κάθονται μπρος, πίσω, αριστερά και δεξιά μας!

Γιατί δεν γίνεται να πηγαίνεις, να κάθεσαι, να αρχίζει η ταινία και να μπαίνουν μετά άλλα 100  άτομα! Που πας ρε φιλαράκι; Δεν ήξερες τι ώρα αρχίζει η προβολή; Και για να μην παρεξηγηθώ, το να αργήσει ένα άτομο ή ένα ζευγάρι ή τέλος πάντων μια παρέα, δεν είναι παράλογο! Αλλά το να μπαίνεις σε μια αίθουσα, να την βλέπεις μισογεμάτη την ώρα που αρχίζει η ταινία (η οποία παρεμπιπτόντως δεν έχει διαφημίσεις στην αρχή), να λές "Α! Δεν έχει κόσμο", μετά από λίγο να ακους φασαρία και στο τέλος που ανήγουν τα φώτα να βλέπεις μια αίθουσα εντελώς γεμάτη, είναι παράλογο!

 
Και αφού έχεις δώσει τόπο στην οργή και λες "Τώρα θα απολαύσω την ταινία" αρχίζουν οι πίσω σου και δεν βολεύονται στις θέσεις του με αποτέλεσμα να σπρώχνουν το κάθισμα σου και αναρωτιέσαι πώς είναι αυτό δυνατόν με τις αίθουσες που υπάρχουν σήμερα και την άνεση που σου παρέχουν!  Και ενώ είσαι έτοιμος να απολαύσεις την περιπέτεια για την οποία έχεις δώσει 14-15 ευρώ στα εισητήρια, αρχίζουν και οι διπλανοί/ές σου, και γελάνε...δυνατά... σε περιπέτεια...όταν η υπόλοιπη αίθουσα κρατάει την ανάσα του από την αγωνία!!!!  Μα είναι δυνατόν;

Και θα δεχτώ οτι η αίσθηση του χιούμορ διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, έρχεται όμως η ώρα που ο ένας  θέλει να πεί κάτι στον άλλον, αλλά δεν γυρνάει να το πει στο αυτί του, μόνο κοιτάει ευθεία στην οθόνη και μιλάει σε κανονικό τόνο σαν να είναι σπίτι τους μόνοι τους!!

Και θα συνεχίσω με τα παραδείγματα! Τις προάλλες που ήμουν στο Badminton για τους Voca People η παράσταση άρχιζε 20:30. Πριν ανοίξει η αίθουσα όλος ο κόσμος περίμενε στο φουαγιέ όπου κατα τις 20:10 και μετά μπορούσες να μπεις να βρείς την θέση σου! Πάμε λοιπόν, και εμείς κατα τις 20:15, άδειο το θέατρο και έμπαινε λίγος κόσμος! Στις 20:27 είχε μαζευτεί μπουλούκι όλος ο κόσμος από το φουαγιέ στην πόρτα της αίθουσας και περίμενε την τελευταία στιγμή να μπεί μέσα και να βρει τις θέσεις τους! Και τι να σου κάνουν και οι τρεις έρμες ταξιθέτριες όταν σκάνε οι ορδές μαζεμένες λίγο πριν αρχίσει το έργο!

Εσφαλμένα, λοιπόν, έχει δημιουργηθεί το μοτό "Δεν πειράζει και να καθυστερήσουμε...ούτως ή άλλως θα αργήσει να ξεκινήσει"! Ε, μα πώς είναι δυνατόν να μην καθυστερήσει η έναρξη κάπου όταν αναμένεται κάποιο ποσοστό κόσμου και μέχρι την ώρα έναρξης έχει εμφανιστεί το 1/3;

Κάπως έτσι λοιπόν, δημιουργούνται οι καθυστερήσεις, από εμάς τους ίδιους και καλό είναι να μην ρίχνουμε τις ευθύνες στους αρμόδιους της εκάστοτε παράσταση/προβολής αλλά να δούμε λίγο τι κάνει ο κόσμος γύρω μας!

Έκατσα λοιπόν και αναρωτήθηκα για πιο λόγο ο κόσμος συμπεριφέρεται κατ' αυτόν τον τρόπο πιο μαζικά τα τελευταία χρόνια, σε αντίθεση με πιο παλιά που ήταν μεμονομένα περιστατικά;

Σίγουρα, η ελεύθερη διακίνηση ταινιών στο διαδύκτιο και η ανέξοδη αυτη διασκέδαση έκαναν τον κόσμο να μένει περισσότερο σπίτι του με αποτέλεσμα όταν μια φορά στο τόσο πηγαίνει στον κινηματογράφο ή στο θέατρο ή σε οποιοδήποτε event,  να ξεχνάει οτι βρίσκεται έξω και συναναστρέφεται με άλλον κόσμο. 

Γιατί παλαιότερα, όταν δεν υπήρχαν οι πολυτέλειες όπως τα DVD ή πολύ περισσότερο τα torrent ή ακόμα ακόμα και η τηλεόραση, ο κόσμος είχε σαν βασικό τρόπο κοινωνικοποίησης και διασκέδασης την έξοδο στο σινεμά ή στο θέατρο ή κάπου αλλού, οπότε αυτόματα δεν επιτρεπόταν κανενός είδους καφρίλα ή αντικοινωνική συμπεριφορά!

Και για να μην κατηγορηθώ οτι αναφέρομαι στην εποχή του Νώε ή λίγο πιο μετά θα σας πω το εξής: Πριν 10-15 χρόνια όταν κάποιος ήθελε να δει μια ταινία είχε τρεις επιλογές! Ή θα την έβλεπε στο σινεμά την περίοδο προβολής της, ή θα περίμενε 1 χρόνο να βγεί σε DVD ή θα περίμενε από 2 χρόνια και πάνω να προβληθεί σε κάποιο ιδιωτικό κανάλι! 

Συνεπώς, το να βγει κάποιος από το σπίτι του για να παρακολουθήσει κάποια  ταινία ή παράσταση αποτελούσε τελετουργικό που αφενός θα του πρόσφερε ψυχαγωγία αφετέρου θα τον κοινωνικοποιούσε!

Η αλήθεια είναι ότι έχω αρκετούς προβληματισμούς στο μυαλό μου σχετικά με την κοινωνικότητα του κόσμου, όχι γενικά, αλλά ειδικά, κατά πόσο δηλαδή το κάθε άτομο είναι διατεθιμένο να σεβαστεί τους γύρω του και κυρίως, κατά πόσο είναι διατεθιμένο να συμβιβαστεί με τους κοινωνικούς κανόνες συμπεριφοράς καταπιέζοντας τις συνήθειες και τους τρόπους που έχει στην ιδιωτική του ζωή!

Απαντήσεις δεν ξέρω αν θα βρώ ποτέ μιας και αυτό αποτελεί τομέα της Κοινωνιολογίας! Δεν ξέρω επίσης, αν υπάρχουν άτομα που να ενστερνίζονται τις απόψεις μου σε αυτό το άρθρο ή αν έχουν παρόμοιες εμπειρίες!

Παρ' όλα αυτά πιστεύω ακράδαντα οτι η κοινωνικότητα του κόσμου έχει διαφοροποιηθεί μέσα στην πάροδο των χρόνων δημιουργώντας νέα κοινωνικά μοντέλα που υπόκεινται σε νέους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς!